Een Amerikaans gezin betrekt een afgelegen huis in Spanje. Een totale zonsverduistering is aanstaande. Er is iets mis met de elektriciteit. Vader (Iain Glen) krijgt plotselinge woede-uitbarstingen. Moeder (Lena Olin) begint ook al vreemd te doen. En het zoontje maakt nare tekeningen. Geen wonder dat dochter Regina (Anna Paquin) een intuïtieve hekel aan het huis krijgt, nog voor de verhuisdozen goed en wel zijn uitgepakt. @@@

De kijker weet dan allang dat er iets niet pluis is, want in de sfeervolle optiteling geeft Balaguero al flink wat aanwijzingen, over kinderen die ooit onprettig aan hun einde zijn gekomen in het huis. Maar aangezien het occulte lastig verklaarbaar is (en X-Men-girl Anna Paquin dit keer niet over mutantengaven kan beschikken) blijft het gezin gewoon in het huis wonen, ondanks de eigenaardigheden ervan.

The Ring

De Spaanse regisseur Balaguero kent zijn klassiekers, en citeert lustig uit The Shining, Seven, Stir of Echoes en andere horrorklassiekers. Hij heeft wel de pech dat The Ring dat recenter (en beter) deed, want het aftellen van de dagen heeft in Darkness lang niet zo'n bloedstollend effect. Bovendien neemt het script een loopje met de logica, zoals wanneer het vriendje van Paquin doodleuk foto's gaat afdrukken terwijl hij weet dat zij alleen in het spookhuis zit. Waarom doet hij dat? Omdat Balaguero een eng effect uit wil proberen in de donkere kamer.

The Others

Dit shock-effect werkt wel degelijk, maar omdat het op een onwaarschijnlijk moment in het verhaal komt, irriteert het ook. Met een internationale cast (Zweden, Nieuw-Zeeland, Schotland) en een Engelstalige film lonkt de jonge Spanjaard duidelijk naar een Hollywood-carrière, in navolging van The Others' Amenabar.

Niets mis mee, behalve dat The Others beter was, en Darkness daardoor net zo weinig met Spanje te maken als The Haunting, de spookhuisfilm van Jan de Bont met Nederland. Maar díe film was weer een echte Hollywood-productie, terwijl Darkness toch echt een Spaanse produktie hoort te zijn. Nu is Darkness echter niet meer dan een doorsnee horrorfilm die net zo goed uit pakweg Texas had kunnen komen.

Het Parool: "Balaguero pakt de zaken in een handvol scènes goed aan (maar) overtuigt niet helemaal"
De Volkskrant: "zonder zich te bekommeren om logica of losse eindjes gooit Balaguero alle bekende griezel-elementen op een hoop"
In 30 zalen