De naam 'Tony Wilson' zegt in Nederland hooguit popjournalisten van boven de dertig iets. De namen van de bands die hij aan hun eerste platencontract hielp zijn stukken bekender: Joy Divison, New Order, de Happy Mondays. Deze bands hebben nóg een overeenkomst: ze kwamen allemaal uit Manchester. @@@@

In 24 Hour Party People wordt duidelijk hoe één stad zoveel talentvolle bands (voeg er The Stone Roses, The Smiths en Oasis nog maar aan toe) kan voortbrengen. Er is namelijk geen moer te doen in Manchester, dus grijp je als puber al snel naar een gitaar (of een voetbal). Toen op de legendarische 4 juni 1976 de punk Manchester bereikte door een spetterend Sex Pistols-concert was het hek van de dam. Van de 42 aanwezigen in de zaal begon het merendeel bands die de pophistorie zou veranderen.

Factory

Onder de aanwezigen was ook Tony Wilson, een burgerlijke tv-presentator met een neus voor talent en een iets minder goed ontwikkeld zakelijk instinct. Hij begon na de inspirerende avond een club waar nieuwe bands konden optreden, The Factory, in een aftands clubhuis. Toen dat een redelijk succes bleek richtte hij het gelijknamige platenlabel Factory op, een dwars label dat opviel door zijn onafhankelijke muzikale koers en fraai vormgegeven hoezen.

Onverstoorbaar

Manchesters rebelse muzikale geschiedenis wordt in 24 Hour Party People naverteld op een postmoderne manier, door de personages recht in de camera te laten reageren op gebeurtenissen die op dat moment plaatsvinden of nog in de toekomst moeten gebeuren. Die speelse aanpak werkt hilarisch, zeker wanneer Steve Coogan in beeld is. De droogkomiek zet Tony Wilson onverstoorbaar neer met een mengeling van ijdelheid en verbetenheid. Zakelijke tegenslagen en moordaanslagen kunnen hem niet uit het veld slaan, muziek is alles wat telt voor hem.

Hacienda

Hour Party People valt uiteen in twee gedeeltes. In het eerst staat de doem-muziek van rond 1980 centraal, met Joy Division als meest invloedrijke vertegenwoordiger. Wie hun tijdperk nog bewust heeft meegemaakt zal opnieuw koude rillingen krijgen bij nagespeelde klassiekers als She's Lost Control en zelfs de grijsgedraaide publieksfavoriet Love Will Tear us Apart. In het tweede deel doet 24 Hour Party People zijn naam pas echt aan, wanneer de Hacienda-club -ook al door Wilson opgericht- eind jaren tachtig het broeinest wordt van de rave-cultuur, met de Happy Mondays ('Hallelujah!') als belangrijkste uitwas.

Hamvraag

Die 'Madchester'-periode is al even vermakelijk, al wordt al snel duidelijk dat Wilsons muzikale avonturen zullen eindigen in geweld en faillissementen. Maar de hamvraag of Manchester ook zónder Tony Wilson 15 jaar het muzikale middelpunt van de wereld zou zijn geweest doet er eigenlijk niet meer toe, na de bruisende twee uur durende trip die 24 Hour Party People is.

Het Parool: "een must voor iedereen die affiniteit met de roemruchte popmuziek uit Manchester heeft"
De Volkskrant: "uitzinnig portret van bruisend Manchester"
In 7 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm