Geslaagde musical combineert gezang met bloederige taferelen. Met Johnny Depp als de grimmige barbier van Fleet Street.

Johnny Depp en Tim Burton maakten in de jaren negentig al veel originele films samen: Edward Scissorhands, Ed Wood, Sleepy Hollow. Maar pas echt succesvol werd hun samenwerking pas met het kleurrijke Charlie and the Chocolate Factory, toen Depp dankzij zijn piratenact - onder regie van Gore Verbinski - een wereldster was geworden.

Moordlustige kapper

Met Sweeney Todd, the Demon Barber of Fleet Street keren Depp en Burton terug naar de duistere sferen van hun eerdere films. Het is een macaber verhaal rond een moordlustige kapper waarin meer doden vallen dan dat er zonnestralen te bekennen zijn. Een kolfje naar de hand van Burton dus, de regisseur met een sterke voorkeur voor gothic thema's.

Sondheim

Het grote verschil met het bloedvergieten uit Sleepy Hollow is dat er dit keer tussendoor wordt gezongen, Depp incluis. En dat doet hij zeker niet onverdienstelijk. Zelfs fervente musicalhaters zullen zich gewonnen moeten geven door de sterke nummers van musicallegende Steven Sondheim (West Side Story).

Perverse rechter

Depp speelt Benjamin Barker, een kapper wiens gelukkige gezinsleven wreed wordt verstoord door de corrupte, perverse rechter Turpin (Alan Rickman). Hij laat Barker arresteren en op valse beschuldigingen deporteren en pikt vervolgens Barkers vrouw in. Als deze zich uit verdriet heeft vergiftigd ontfermt Turpin zich over haar dochter Johanna.

Bloedige wraak

Aan het begin van de film keert Barker na zijn deportatie terug in Londen als een verbitterd man met een nieuwe grimmige identiteit: Sweeney Todd. Hij is vastbesloten bloedig wraak te nemen op Turpin. Dan mag hij wel opschieten, want zijn dochter Johanna is inmiddels van huwbare leeftijd, en dat is ook de perverse Turpin niet ontgaan.

Vleespasteitjes

Todd installeert zich in zijn oude kamer boven de pasteibakkerij van Mrs. Lovett (Helena Bonham-Carter), die 'the worst pies in London' verkoopt. Haar geheime ingrediënt is mensenvlees en de terugkeer van Todd levert haar verse aanvoer op: Todd snijdt de ene na andere klant de keel door, waarna ze in de pasteitjes van Lovett worden verwerkt.

Zoetgevooisde zang

De lugubere details van dit relaas over wraak, incestueuze verlangens en kannibalisme lijken haaks te staan op zoetgevooisde zang, maar de combinatie pakt verbluffend goed uit. Burton was zo slim het gezang te beperken tot de hoofdpersonen en achtergrondkoortjes op straat uit het script te schrappen. Het eindresultaat moet zowel horrorfans als musicalliefhebbers kunnen bekoren, en dat is een knappe prestatie.

In 34 zalen