Kluchtige film over de Amerikaanse inmenging in Afghanistan, begin jaren tachtig. Met Tom Hanks, Julia Roberts en Philip Seymour Hoffman.

Dat Amerika alweer vijf jaar tot in zijn nek in de problemen zit in Afghanistan en Irak is indirect de schuld van de Russen. Want - zoals The Kite Runner recent nog eens memoreerde - vielen die Afghanistan eind jaren zeventig binnen. De Koude Oorlog woedde toen nog in volle hevigheid, dus een Russisch Afghanistan was in Amerikaanse ogen een grote bedreiging voor de wereldvrede.

Stille diplomatie

Direct ingrijpen kon, gezien de precaire situatie in het nabije Midden-Oosten, de situatie alleen maar erger maken, dus werd er gebruik gemaakt van stille diplomatie. De Amerikaanse regering schoof wat miljoenen terzijde voor steun aan de Afghaanse opstandelingen en de CIA zorgde dat daar wapens voor werden gekocht.

Spil in deze geheime diplomatie blijkt volgens Charlie Wilson’s War de senator uit de titel te zijn geweest, die in een proloog anno 1990 wordt onderscheiden.

Poedelnaakt

We maken kennis met de jonge Charlie Wilson (Tom Hanks) wanneer hij in Las Vegas poedelnaakt in jacuzzi zit, geflankeerd door snuivende Playboy-centerfolds. Duidelijk een man voor wie de politiek een hobby is, maar toch wordt tussen al het vrouwelijk schoon zijn aandacht getrokken door een tv-reportage over Afghanistan, waar zojuist de Russen zijn binnengevallen.

De wind van voren

Bij terugkeer in Washington zorgt Wilson dat er 5 miljoen dollar wordt vrijgemaakt voor de Afghaanse opstandelingen. Een bevriende rechtse lobbyiste (Julia Roberts) maakt hem echter duidelijk dat dit een druppel op de gloeiende plaat is en zorgt dat hij ter plekke poolshoogte kan nemen in Afghanistan en Pakistan. Daar krijgt de naïeve senator de wind van voren van de plaatselijke machtshebbers.

Lompe CIA’er

Het bezoek aan Afghanistan opent wel Wilsons ogen en hij verhoogt het budget voor Afghanistan. Maar een lompe CIA-er (Philip Seymour Hoffman, genomineerd voor een Oscar) maakt hem duidelijk dat het nog steeds peanuts is. Het is het begin van een samenwerking die uiteindelijk honderden miljoenen voor de Afghaanse rebellen oplevert, en de Russen verdrijft maar ook de latere Taliban in het zadel helpt.

Klucht

Gezien het serieuze onderwerp en de consequenties voor de huidige Amerikaanse aanwezigheid in de regio is het opmerkelijk dat Charlie Wilson’s War een klucht is geworden. Begrijpelijk is die keuze wel, want voor serieuze Irak-films is in Amerika geen publiek te vinden. Dus kiest regisseur Nichols ervoor om vooral de koddige en klunzige kanten van de Amerikaanse buitenlandpolitiek te benadrukken.

Ongemakkelijke humor

Moralisme blijft daarbij helaas niet buiten bod: de bezoeken aan Afghaanse vluchtelingenkampen spelen juist weer op het sentiment, net als de vergeefse pogingen van Wilson om na het verdrijven van de Russen steun te krijgen voor de opbouw van Afghanistan. Maar de nadruk ligt op de humor, waarbij vooral de hilarische Hoffman uitblinkt. Gelachen kan er zeker, maar het blijft een ongemakkelijke lach.

In 40 zalen