Punch-Drunk Love - Paul Thomas Anderson (trailer)

Veel sterke films deze week, maar de nieuwe film van Paul Thomas Anderson steekt er nog bovenuit. De maker van Boogie Nights en Magnolia levert dit keer geen epos met een buslading vol acteurs af, doch een romantische komedie die de grenzen van het veelgebruikte genre tart. @@@@ (Aanrader)

Bekijk hier de trailer

Hilarische en dwarse romantische komedie waarin Adam Sandler aan Emily Watson wordt gekoppeld.

Harmonium

De wereldvreemde zenuwpees Barry (Adam Sandler, vooral bekend van kinderlijke komedies) en de wereldwijze Lena (Emily Watson, vooral bekend van zware drama's) zijn in meer dan één opzichten totale tegenpolen van elkaar. Maar aangezien in vrijwel elke romantische komedie twee totaal verschillende personen ondanks alles verliefd op elkaar worden, ligt hierin niet zozeer de andere aanpak van Anderson.

Nee, zijn dwarse stijl openbaart zich al in de openingsscènes. Eerst wordt Barry via een uitermate ongemakkelijk telefoongesprek neergezet als iemand die duidelijk niet goed in zijn vel zit. Vervolgens vindt er voor zijn ogen een auto-ongeluk plaats, waarvan de aanleiding noch het gevolg terugkeert in de rest van de film. En dan levert ook nog een busje om eveneens onverklaarde redenen een harmonium voor zijn neus neer.

Sexlijn

Voeg daaraan de ontregelende soundtrack van Punch-Drunk Love en de abstracte kleurmozaïeken die regelmatig in beeld verschijnen, en die ervoor zorgen dat de kijker zich al net zo ongemakkelijk gaat voelen als de arme Barry. Hij wordt geterroriseerd door zijn zeven zussen die hem spottend 'gay-boy' noemen omdat hij nog geen vriendin heeft, en als hij op een eenzaam moment een sexlijn belt wordt hij meteen slachtoffer van een zootje ordinaire afpersers. Geen wonder dat Barry het regelmatig rood voor ogen krijgt en zijn opgekropte woede botviert op een onschuldige ruit of een toilet in een restaurant. En als er dan eindelijk iemand (Lena) interesse in hem lijkt te tonen dreigt ook dit sprankje hoop door tegenslag weer te doven.

Oogballen

Het knappe aan Punch-Drunk Love is dat Anderson een flauwe komiek als Sandler in feite niets ongewoons laat doen -hij speelt, als altijd, de schlemiel- maar daar toch een geheel ander resultaat mee bereikt. Sandler ontroert in zijn rare blauwe pak, waar zijn fratsen doorgaans irriteren. Niet omdat hij een Anderson-film zit, want dat zou snobisme zijn, maar omdat Anderson hem andere dialogen in de mond legt en daarmee Sandler en vooral de kijker voor verrassingen stelt. Want wanneer was de laatste keer dat u een vrouw in een romantische komedie hoorde zeggen: "ik wil je oogballen eruit willen halen om erop te kunnen zuigen"?
Zeer aanbevolen, juist voor wie uitgekeken is op gewone rom-koms.

Het Parool: "geestige plotwendingen, bizarre details en hartverwarmende romantiek (..) verrassend van begin tot eind"
De Volkskrant: "opnieuw een grote stap richting perfectie (..) vermaak met vlijmscherpe randen"
In 5 zalen.

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie