Stephen King-films vallen doorgaans in twee soorten uiteen: naast thrillers en griezelfilms als The Shining en Carrie zijn er serieuze drama's zoals Stand By Me en The Green Mile. Dreamcatcher probeert tevergeefs een brug te slaan tussen de beide King-genres, door te starten als occult drama en te eindigen als special effect-orgie. @@@

Bekijk de trailer

Bullebakken

De scènes die het meest aan het superieure Stand By Me doen denken zijn de jeugdherinneringen van vier vrienden. Ooit hebben ze een zwakbegaafd jongetje van een stel bullebakken gered en sindsdien bezitten ze een voorspellende gave. Zo weet de psychiater van het stel (Thomas Jane) precies wat zijn cliënten gaan opbiechten en misbruikt een autoverkoper (Timothy Olyphant) zijn gave om vrouwen te versieren. Een derde (Jason Lee) voelt weer van afstand aan dat de vierde vriend (Damian Lewis) goed uit moet kijken bij het oversteken.

Helaas slaat deze vriend het advies in de wind, en wordt hij geschept door een auto, zonder fatale gevolgen overigens. Dat Dreamcatcher het eerste boek van King is sinds hij zelf een auto-ongeluk kreeg is te merken, want er wordt wat afgeschept in deze film.

Winderig

Ook in de sneeuw trouwens, want het vriendenkwartet vertrekt vervolgens voor hun jaarlijkse uitstapje naar een hutje in het hoge noorden. Daar manifesteren zich steeds vreemdere verschijnselen: eerst verlaten de dieren massaal het bos, dan toont een verdwaalde reiziger die bijna in de sneeuw bevroor zich opvallend winderig.

Kennelijk werkt de voorspellende gave van de vrienden niet bij lage temperaturen, want geen van hen voelt aan wat staat te gebeuren. En dat is toch niet niks: een invasie van aliens die zich verplaatsen via het menselijk darmenstelsel. Dat levert onsmakelijke, maar amusante gevechten op, waarvan Jason Lee's confrontatie op het toilet de meest memorabele is.

Witte wenkbrauwen

Na een verrassend en amusant eerste uur slaat Dreamcatcher helaas een geheel andere weg in, die is geplaveid met clichés. Het Amerikaanse leger komt met groot machtsvertoon de aliens opjagen. Een beetje misplaatst, met de recente Golfoorlog in het achterhoofd, maar daar kan regisseur Kasdan natuurlijk niets aan doen. Wél dat het halverwege lijkt alsof er een totaal andere film in de projector is gedaan, waarin de acteurs worden weggevaagd door special effects.

Zelfs de altijd subtiele Morgan Freeman schmiert als doorgewinterde militair dat het een lust is. En ook al ziet hij er hilarisch uit met zijn witte wenkbrauwen, het was nog leuker geweest als Dreamcatcher net zo origineel eindigde als dat de film begon. Nu moet een flink rookgordijn van special effects de losse draadjes van het verhaal verdoezelen.

Dreamcatcher wordt overigens voorafgegaan door de prachtige en geestige computeranimatiefilm Final Flight of the Osiris, een van de negen Animatrix-filmpjes die het bioscooppubliek alvast opwarmen voor The Matrix Reloaded, half mei in de bioscoop.

Het Parool: "half geslaagde film"
De Volkskrant: "samenhang ontbreekt"
In 60 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm