Slappe sfeerfilm met Norah Jones als reizigster met liefdesverdriet. Jones' acteerwerk is al net zo slaapverwekkend als haar muziek.

Regisseur Wong Kar Wai brak in de jaren negentig door vanuit Hongkong met sterk gestileerde films als Chungking Express en Fallen Angels. In 2000 maakte hij zijn voorlopige meesterwerk, In the Mood for Love, een sfeervol romantisch drama waarin Tony Leung en Maggie Cheung anderhalf uur lang sierlijk om elkaar heen draaien.

2064

Vier jaar later maakte Wong Kar Wai met het epos 2064 een ambitieus vervolg dat echter niet de emotionele impact had van de voorganger. De regisseur mocht er wel het festival van Cannes mee afsluiten. En dit jaar mocht de festivalfavoriet Cannes openen met zijn eerste Amerikaanse film, My Blueberry Nights.

Blueberry pie

Hierin zoekt Elizabeth (Norah Jones) troost bij de diner van Jeremy (Jude Law) wanneer ze erachter komt dat haar vriend is vreemd gegaan. Elke avond eet ze een stuk Blueberry pie, bessentaart. Door die late afspraakjes ontstaat een -platonische- band tussen de restauranteigenaar en zijn klant. Maar voor het meer dan een vriendschap kan worden besluit Elizabeth op reis te gaan door de VS.

Slow motion sigarettenrook

Ze blijft steken in Memphis, waar ze twee baantjes heeft. Overdag werkt ze in een diner, 's avonds in een bar. Ook dit tweede verhaal speelt dus ook in horecagelegenheden waar vluchtige contacten kunnen worden gelegd en de sigarettenrook sfeervol in slow motion rond neonreclames dwarrelt, zoals altijd in Wong Kar Wais films.

Ansichtkaart

Terwijl Elizabeth geïntrigeerd raakt door Arnie, een agent met een drankprobleem (David Strathairn), houdt ze Jeremy op de hoogte van haar belevenissen via ansichtkaarten. Haar overpeinzingen overstijgen niet het niveau van de gemiddelde groet op zo'n kaart. Eigenlijk heeft de hele film veel weg van een ansichtkaart: mooi maar flinterdun.

Roadmovie-clichés

Nu leunde Wong Kar Wai altijd al zwaarder op sfeer dan op verhalen, maar met My Blueberry Nighst valt hij definitief door de mand. Zonder de mysterieuze saus van Hongkong blijft er weinig over van de sfeervolle plaatjes. En waar de maker in Chungking Express wist te verassen met bizarre vondsten komt hij nu niet verder dan roadmovie-clichés over Amerika diners.

Slaapverwekkend

David Strathairn brengt nog een beetje pit in de film als eigenaardige klant, maar de acteerkwaliteiten van Norah Jones weten niet te boeien. Het kan best dat ze wel weet te verrassen in een film die meer van haar verlangt dan melancholisch kijken, maar in My Blueberry Nights is ze als actrice al net zo slaapverwekkend als op haar cd's.


In 15 zalen