New York krabbelt ook in films op, na het drama van 11 september 2001. Komedies als Two Weeks Notice, Analyze That en Maid in Manhattan tonen New York in volle glorie, met een trotse skyline die oogt alsof er niets is gebeurd. Maar Spike Lee legt in 25th Hour zijn vinger op de zere plek, en toont een gehavend New York, vol getraumatiseerde inwoners. @@@

Verdoofd

Hoofdpersoon Monty (Edward Norton) is zelf ook in betere doen geweest. Ooit was hij een drugsdealer met een goed betalende klantenkring, maar iemand in zijn directe omgeving verlinkte hem. De dag voordat hij voor zeven jaar de cel zal ingaan loopt hij als verdoofd door de stad, die ooit de zijne was. Hij luncht met zijn vader (Brian Cox), een ex-brandweerman wiens bar volhangt met gedenktekens voor omgekomen brandweerlieden. In een spiegel op het toilet van de bar vervloekt Monty in een van de weinige luchtige scènes uit 25th Hour zo'n beetje alles en iedereen in New York, de stad die hij ondanks alles niet écht kan haten.

Gapende wond

Monty's beste vrienden, de arrogante beurshandelaar Frank (Barry Pepper) en de bedeesde onderwijzer Jakob (Philip Seymour Hoffman) peppen zich intussen op voor een afscheidsborrel. Ze ontmoeten elkaar bij Frank thuis, in een appartement dat recht op (al is 'recht in' meer van toepassing) Ground Zero uitkijkt, de gapende wond in het hart van Manhattan.

Geen wonder dat de stemming er op het afscheidsfeestje in de nachtclub maar niet in wil komen. Temeer daar Monty nog steeds niet weet wie hem verlinkt heeft. Is het toch zijn mooie vriendin (Rosario Dawson), die graag zijn appartement zou inpikken? Monty is te verdoofd door zijn naderende celstraf om koortsachtig naar de dader te zoeken. Hij heeft zelfs geen zin in een afscheidsbad met zijn vriendin, nu het nog kan.

Stroperig

th Hour moet het vooral van de acteurs hebben, die van Spike Lee alle ruimte krijgen. Edward Norton is altijd uitstekend, maar Lee geeft Pepper en Seymour Hoffman de kans meer te maken van hun stereotiepe rollen. Helaas gunt Lee de toeschouwer die vrijheid niet. Zoals zo vaak hamert hij zijn gelijk erin en onderstreept hij het bovendien met stroperige muziek. Dat is zonde, want de te lang aangehouden scènes maken van 25th Hour een tragere ervaring dan de film had moeten zijn. Hoe wonderschoon de epiloog -het 25e uur- ook mag zijn, de twee uur daarvoor buigt door onder een overdosis bombast.

Het Parool: "uitstekende regie van Lee (..) meeslepend en aangenaam los tempo"
De Volkskrant: "Spike Lee op zijn best (..) bij vlagen betoverend"
In 8 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm