Drie jaar terug leverde Final Destination het bewijs dat je met een goed gevonden uitgangspunt én een uitstekende timing nog altijd origineel voor de dag kon komen in het uitgesleten tiener-horror-genre. #

Final Destination ging uit van het bijna filosofische gegeven of de dood te bedriegen is. Een groep scholieren ontloopt een wisse dood in een vliegtuigramp omdat een van hen in een visioen wordt gewaarschuwd, en de anderen op tijd van boord weet te krijgen. Maar zo gemakkelijk laat de dood zich niet bedotten: een voor een laten de overlevers van Vlucht 180 alsnog het loodje, om de doodeenvoudige reden dat hun tijd erop zat.

Een sterk uitgangspunt, dat al even sterk visueel werd uitgewerkt. Het leverde minimaal één klassieke scène op, waarbij een van de personages volkomen onverwacht door een bus werd geschept.

Kettingbotsing

De tweede Final Destination heeft een belangrijke achterstand op de voorganger, want het gegeven is nu niet meer origineel. Dit keer is het geen vliegtuigongeluk, maar een kettingbotsing die in een visioen van de hoofdpersoon dood en verderf zaait. Op weg naar een weekendje keten met vrienden ziet Kimberley (A.J. Cook) dat ze beter niet de afslag naar Route 23 kan nemen.

Een losse boomstam die van een vrachtwagen valt zal een fatale ketiingreactie van slippende en ontploffende auto's tot gevolg hebben. Net als de scholier in de eerste Final Destination weet ze een aantal gedoodverfde slachtoffers te redden van hun lot. Maar ook dit keer laat de dood niet met zich spotten, en komt alsnog bloederig verhaal halen.

Shock-effect

Of FD2 zich kan meten met FD1 weet ik eerlijk gezegd niet- door omstandigheden zag ik helaas alleen het eerste kwartier. Ik kan dus alleen melden dat de kettingbotsing die de tragische gebeurtenissen op gang brengt er in elk geval spectaculair uitziet. En dat van de cast uit FD1 alleen Ali Larter terugkeert, de enige overlevende van Vlucht 180, die intussen in een gesticht zit.

De rest van de cast is grotendeels onbekend en dus volkomen inwisselbaar. Maar dat heeft ongetwijfeld als bijkomend shock-effect dat het elke keer weer een verrassing is wie er nu weer aan moet geloven.

Het Parool: "een herhaling van zetten"
De Volkskrant: "vaardig geregisseerd, aanstekelijk geacteerd en behoorlijk vermakelijk"
In 80 zalen