Duska - Jos Stelling

Tragikomedie over een ingedutte filmjournalist die droomt van een kassameisje maar een vage Russische kennis op bezoek krijgt.

Jos Stelling mocht met zijn nieuwe film vorige week het Nederlands Filmfestival openen. Dat was een thuiswedstrijd, want Stelling richtte ooit het Utrechtse festival op. Maar het was ook een begrijpelijke keuze, omdat Duska gaat over filmliefde én een deel van de tragikomedie zich ook afspeelt op een (Russisch) filmfestival.

Bob

Het centrale personage is Bob (Gène Bervoets), een nogal triest figuur. Niet omdat hij filmjournalist is, maar omdat hij zijn beste tijd achter zich heeft. Vergeelde foto's aan de muur getuigen van geslaagde bezoekjes aan festivals lang geleden, maar nu zit Bob te tobben met een script dat hij niet af krijgt. En hij droomt van het kassameisje van de bioscoop tegenover zijn huis.

Kassameisje

Als zijn script weer eens niet wil vlotten steekt hij de straat over naar de bioscoop om naar een Franse film te kijken die hij woord voor woord kent. Maar hij probeert vooral in contact te komen met het kassameisje (de inderdaad mooie Sylvia Hoeks). Wanneer dat op een avond zowaar lukt, kan de slome Bob geen woord uitbrengen.

Koffer

Het is aan haar kordate karakter te danken dat ze ineens ook bij hem in huis staat. Maar het samenzijn wordt al snel verstoord door indringend gebel. Er staat een zonderling voor de deur, een Rus die zich voorstelt als Duska (Sergei Makovetsky). En de koffer die hij mee heeft genomen geeft aan dat dit geen bliksembezoekje wordt.

Hond

Uit een flashback zal blijken dat Bob Duska heeft leren kennen op een dolle slotavond van een Russisch filmfestival, jaren geleden. Bob was toen zo dom zijn adres aan de Rus te geven. En nu zit hij dus opgescheept met een Rus die zich als een soort lieve maar lastige hond niet laat wegjagen. Met zijn rare muts met oorkleppen heeft Duska zelfs iets weg van een hond.

Stille slapstick

Duska is een tragikomedie die het van melancholische sfeer moet hebben. Bob is al een man van weinig woorden, maar is er ook nog een taalbarrière tussen hem en Duska. De ongemakkelijke relatie tussen de twee wordt uitgespeeld in stille slapstickscènes die doen denken aan De Wisselwachter (1986) en De Illusionist (1984), twee vroegere Stellingfilms.

Ouderwets

Dat betekent ook dat Duska -de Nederlandse Oscarinzending- een nogal ouderwetse film is, met een laag tempo. Dat wreekt zich vooral naar het einde toe, wanneer Stelling slot op slot stapelt in plaats van tijdig af te ronden. Maar wie de vroegere films van Stelling koestert doch teleurgesteld was door zijn vorige film, No Trains, No Planes (1999), zal zich zeker amuseren met Duska.

In 12 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie