In de potentiële Oscarwinnaar The Hours (9 nominaties) worden drie verhalen, spelend in drie periodes, vernuftig door elkaar geweven. Allereerst is er het verhaal rond Virginia Woolf, gespeeld door een bijna onherkenbare Nicole Kidman, gesitueerd in het Engeland van de jaren twintig. Woolf worstelt met haar depressie, die is verergerd door haar vertrek uit Londen. Ze piekert onder andere over de beginzin van haar nieuwste roman, Mrs. Dalloway. @@@

Verjaardagstaart

Het tweede verhaal speelt in Los Angeles, in de jaren vijftig. Huisvrouw Julianne Moore worstelt ook al met een depressie die het haar zelfs onmogelijk maakt een verjaardagstaart voor haar man (John C. Reilly) te bakken. Ze vindt steun in het lezen van Mrs. Dalloway, maar beseft daardoor des te meer dat haar leven verre van ideaal is. Daarom besluit ze 'even' weg te gaan, maar haar zoontje vertrouwt dit uitstapje niet.

Weldoenster

Het derde verhaal speelt in het heden en draait om weldoenster Meryl Streep, die de verzorging van dichter en terminale aids-patiënt Ed Harris op zich heeft genomen. Ze heeft een feestje voor hem georganiseerd waarop hij als prijswinnende dichter in de bloemetjes zal worden gezet. Harris ziet het echter als een vroege afscheidsplechtigheid en prikt bovendien op vileine wijze door Streeps drukke bezigheden heen. Hij vergelijkt haar met Mrs Dalloway: altijd maar feestjes organiseren, om de leegte van haar eigen bestaan te verhullen.

Borstelen

Kortom: Kidman schrijft, Moore leest, en Streep ís Mrs. Dalloway. Daar wordt in de montage ook sterk de nadruk opgelegd, zeker in het begin, als we de drie actrices kort na elkaar bezig zien met dezelfde dagelijkse rituelen, zoals het borstelen van hun haar en het schikken van bloemen. Daarna wordt gelukkig wat meer tijd voor de verschillende verhalen uitgetrokken, en krijgen de actrices meer ruimte.

WK acteren voor dames

The Hours is knap geacteerd, maar het lijkt af en toe wel of je naar het WK acteren voor dames zit te kijken, zo bloedserieus gaat het eraan toe. Nu is er in een pretentieuze literatuurverfilming ook niet veel plaats voor postmoderne ironie, maar met drie (al dan niet latent) lesbische hoofdrolspeelsters, drie zelfmoordpogingen en ook nog een terminale aids-patiënt is The Hours wel aan de topzware kant. En prima Oscarmateriaal dus.