Pretentieus portret van Zidane dat weinig meer op levert dan loze plaatjes en zinloze bespiegelingen.

Eén van de meest vreemde films van deze beroerde (film)zomer is dit Zidane-portret dat nauwelijks een persoonlijk portret te noemen is. Of moet het een portret van de 21e eeuw zijn? Dat zou best kunnen: de makers zijn er pretentieus genoeg voor.

Zeventien camera's

Ze volgden voetballer Zinedine Zidane met zeventien camera's tijdens de wedstrijd Real Madrid-Villareal van 23 april 2005. Dat is alweer twee jaar terug, en ruim een jaar voor de beruchte rode kaart op het WK waarmee Zidane zijn loopbaan op schandalige wijze afsloot.

In deze wedstrijd loopt hij ook tegen een rode kaart aan, maar dat maakt niet uit: gebeurt er tenminste nog íets.

Emotieloze kop

Want van de kijker wordt gevergd dat deze twee keer drie kwartier naar de emotieloze kop van Zidane kijkt. Van de -weinig memorabele- wedstrijd krijgen we nauwelijks iets mee, wel komen er af en toe overdenkingen langs in de ondertitels.

Van Zidane of van de makers? Wie zal het zeggen. Het doet er ook niet toe.

Griep

Helemaal belachelijk maken de makers zich in de rust, wanneer ze laten zien wat er verder in de wereld gebeurde op 23 april 2005. Elian was de held van Cuba, er stierf een Nobelprijswinnaar en het zoontje van de maker had griep, om maar een greep te nemen uit de volkomen willekeurige feiten die worden opgesomd.

Voetballet

Toen choreograaf Hans van Manen beelden van een voetballende Marco van Basten gebruikte voor een voetballet leverde dat tenminste iets nieuws op, maar op deze pretentieuze prietpraat zit niemand te wachten. Voetballiefhebbers waren beter af geweest met een traditioneel portret van Zidane, compleet mét kopstoot.

In 1 zaal