Frans liefdesdrama, gesitueerd in de jaren tachtig. Met onder meer Emmanuelle Béart en Michel Blanc.

Het zomeraanbod in de bioscopen valt grofweg uiteen in drie soorten films. Allereerst natuurlijk de grote Amerikaanse kaskrakers waar veel reclame voor wordt gemaakt en die zelfs bij een hittegolf publiek trekken.

Liefdesdrama

In de schaduw van deze zogenaamde blockbusters is slechts plaats voor plankliggers: films waar de desbetreffende distributeur geen brood in ziet, en die dus maar midden in de zomer in twee zalen worden gedumpt. En daarnaast verschijnen er in het zomerseizoen altijd opvallend veel Franse films. Deze week het aardige liefdesdrama Les Témoins.

Lefgozer

Les Témoins begint in de zomer van 1984, wanneer de jonge lefgozer Manu (Johan Libéreau) in Parijs zijn intrek neemt bij zijn zus Julie (Julie Dépardieu). Een operazangeres die in afwachting van haar succes in een smoezelig hotel woont dat vooral het werkterrein is van straathoertjes.

Manu is homo en zoekt zijn pleziertjes in het park. Daar leert hij de homoseksuele arts Adrien (Michel Blanc) kennen en tussen de twee ontstaat een warme maar platonische relatie.

Warme vriendschap

Adrien is bevriend met een getrouwd stel, de politieman Mehdi (Sammy Bouajila) en zijn vrouw Sarah (Emannuelle Béart), een schrijfster die sinds de geboorte van hun kind aan writer's block lijdt. Adrien stelt Manu tijdens een dagje aan het water voor aan Mehdi en Sarah en dat is weer het begin van een warme vriendschap tussen Manu en Mehdi- en die relatie is allesbehalve platonisch.

Aids

Daar maakt Sarah niet zo'n probleem van- zij slaapt ook af en toe met haar uitgever, ze zijn tenslotte Fransen. De problemen komen pas wanneer Manu ziek wordt en de nieuwe ziekte aids blijkt te hebben.

Onverschillig

Les Témoins -De Getuigen- laat de opkomst van aids in het midden van de jaren tachtig zien aan de hand van een vriendengroepje van vijf mensen die op verschillende wijzen aan elkaar verbonden zijn. Moralistisch is de film niet: eigen schuld telt niet als argument in overspelig Frankrijk.

Sentimenteel is de film evenmin, maar de aftakeling van lefgozer Manu is er niet minder aangrijpend door. Maar de andere personages laten je toch meer onverschillig doordat ze zelf zo onverschillig in het leven lijken te staan.

In 11 zalen