Terwijl Lisa Kudrow dankzij Analyze That haar tweede filmhit beleefde moet haar Friends-collega Jennifer Aniston haar eerste echte filmsucces nog meemaken. The Good Girl was een redelijk succesje in de VS, maar belangrijker voor Aniston was ongetwijfeld dat ze goede kritieken kreeg voor een rol die nu eens wat verder staat van het Newyorkse prinsesje dat ze in Friends speelt. @@@

Blowen

Jennifer speelt Justine, een medewerkster van de plaatselijke supermarkt in een ingedut plaatsje in Texas. Ze is getrouwd met een oudere huisschilder (John C. Reilly, altijd goed), die na werktijd bij voorkeur met een vriend zit te blowen op de bank. Dat ergert Justine, want de bank zit voortdurend onder de verfvlekken. Bovendien heeft ze het idee dat haar mans geblow de reden is dat hun huwelijk nog steeds niet met kinderen is gezegend.

Holden

Zo drijft ze van haar man af en in de armen van de veel jongere Holden (Jake Gyllenhaal, uit Donnie Darko). Deze tobberige jongen lijkt ondanks zijn jonge leeftijd meer diepgang te hebben dan haar man, en dat windt Justine behoorlijk op. Een bedenkelijke affaire in een groezelig motel is het gevolg.

Maar Holden, die eigenlijk Tom heet, blijkt niet alleen zijn voornaam maar ook al zijn wijsheid uit Catcher in the Rye te hebben geput. Achter zijn quasi-filosofisch geneuzel gaat gewoon een zeurderige puber schuil die toevallig een boek heeft gelezen. Helaas is de vriend van haar man inmiddels achter Justine's affaire gekomen en zo werkt deze 'good girl' zich steeds verder in de nesten.

Spijkerbroek

The Good Girl is een aardig voorbeeld van een zogenaamd 'vanity project' waarin een grote ster een doodgewone doorsnee-cassière neerzet. Dat doet Jennifer best aardig, maar een slechtzittende spijkerbroek kan niet verhullen dat ze te veel charme heeft om met een oudere schilder getrouwd te zijn, die ook nog eens geen vinger naar haar uitsteekt.

Maar wie daar geen last van heeft en Aniston graag eens iets anders zien spelen heeft aan The Good Girl een hele aardige komedie. Niet 'good', wel aardig.

Het Parool: "onevenwichtig, maar maakt toch indruk met zijn onverhulde somberheid"
De Volkskrant: "sterk scenario en zorgvuldige, rustige regie"
In 5 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm