Geslaagde remake van Japanse cult-horror-hit Ringu, over een videoband met moordende gaven. Gemaakt voor een groter publiek maar nog steeds even naargeestig. @@@@

In Japan hebben ze hun Ring-trilogie alweer afgesloten. Nee, niet de Lord of the Rings, maar de Ringu-trilogie die vijf jaar geleden succesvol begon met het huiveringwekkende The Ring. Die film heeft nu een Hollywood-bewerking gekregen, en dat gegeven is genoeg om horrorpuristen in de gordijnen te jagen. Maar het goede nieuws is dat The Ring geen water bij de saké doet en nog minstens even eng is.

Telefoon!

Ook in de Amerikaanse versie van The Ring onderzoekt een doortastende journaliste Rachel (Naomi Watts uit Mulholland Drive) het geheim achter de villeine videoband. Reeds vier tieners, waaronder haar nichtje, stierven na het zien van de raadeslachtige beelden -een meisje, een kammende vrouw, een put, een ring. Niet meteen, maar pas na een week, zoals een anoniem telefoontje al aankondigt als de tape is bekeken. Dat telefoontje heeft dezelfde impact als eerder in de Scream-trilogie.

Dreigend

Maar The Ring kent nite zoals Scream een psychopaat met een masker, zelfs geen hint van een eventuele dader. En dat is minstens zo eng. Het gegeven van een moordende videoband is uiteraard bespottelijk, maar de dreiging die ervan uitgaat is er niet minder om.

Die beklemmende sfeer is deels te danken aan het Japanse origineel, waar regisseur Verbinski dichtbij bleef. Dat de onoplettende moeder Rachel haar kind in een onbewaakt moment naar de verderfelijke video laat kijken, bleef zelfs gehandhaafd, wat voor Hollywood heel gedurfd is.

Wat Verbinski toevoegt zijn beproefde elementen uit recente thrillers, zoals Seven (de regen en de aftellende dagen) en The Sixth Sense (het vroegwijze, bloedserieuze en wellicht paranormale zoontje van de journaliste.

Paarden

Voor de paardenliefhebber is de Amerikaanse versie zelfs een stuk naargeestiger, al wil ik daar niet teveel van verklappen. Subtiel zijn ook de details, zoals de ringen die je af en toe heel kort in beeld ziet, of de Japanse schooluniformen die de meisjes in de proloog lijken te dragen. En voor de filmliefhebbers zijn er nog vele verwijzingen naar Hitchcock-films, zoals Rear Window.

Het is hooguit jammer dat de videoband zo ouderwets aandoet in het dvd-tijdperk, waarin de hele Ringu-trilogie al op dvd is te verkrijgen. Maar de ontknoping maakt duidelijk waarom het (voorlopig) een videoband moet blijven. Geslaagd vermaak dus, en lekker eng.

Het Parool: "een verontrustend onheilszwangere sfeer (..) laat een indruk achter die zich niet snel laat uitwissen"
De Volkskrant: "scherpe timing (..) het onwaarschijnlijke utgangspunt werkt"
In 52 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm