Death Proof, de nieuwe film van Quentin Tarantino, heeft een nogal ingewikkelde voorgeschiedenis. Samen met zijn vaste filmmaatje Robert Rodriguez (Sin City, From Dusk Till Dawn) besloot Tarantino een paar jaar geleden een ode aan de exploitatiefilms van de jaren zeventig te brengen.

Net als die ranzige films destijds zouden ze een zogenaamde double bill maken, een tweeluik, compleet met nep-trailers voor niet bestaande films. Het drie uur durende geheel ging Grindhouse heten, naar de smoezelige bioscopen waar die films doorgaans draaiden. Rodriguez bijdrage was een science-fiction/zombiefilm genaamd Planet Terror, Tarantino maakte een achtervolgingsfilm vol wraakzuchtige vrouwen genaamd Death Proof.

Fake-trailers

Nog voordat het tweeluik begin april in de VS uitging werd al bekend dat de films in de rest van de wereld apart werden uitgebracht. Tarantino-adepten protesteerden heftig, maar toen Grindhouse in de VS flopte leek het inderdaad niet zo'n slecht idee de films apart uit te brengen. Kennelijk waren er toch niet zoveel mensen die Tarantino's en Rodriguez' smaak voor 'slechte' films deelden; bovendien was het achteraf niet erg slim om een ode aan jaren zeventig films te maken voor een jonge doelgroep die destijds nog niet eens was geboren.

Maar goed, in Nederland krijgen we geen Grindhouse, dus géén double bill (Planet Terror wordt hier pas in augustus uitgebracht) en helaas ook geen hilarische fake-trailers (terwijl de distributeur eigenaardig genoeg wél een fake-trailer-wedstrijd heeft uitgeschreven). Het enige wat nog herinnert aan het oorspronkelijke ode-aan-exploitatiefilm-idee van Death Proof is de bewust krakkemikkige staat van de kopie en de ranzige camerastandpunten: Tarantino hanteerde de camera zelf en brengt gretig welgevormde vrouwenbenen en -billen in beeld.

Lapdance

Goed, maar wat krijgen de Nederlandse Tarantino-fans dan wel? Zo'n half uur extra, mét een broeierige lapdance van Vanessa Ferlito. Die had Tarantino expres uit de Amerikaanse versie gehaald om zijn publiek te pesten, want in de tijd van exploitatiefilms namen operateurs wel vaker de leukste stukken van een film mee naar huis. De geluksvogel die de lapdance krijgt is Stuntman Mike (Kurt Russell), de stalker uit het verhaal, maar dat weten Ferlito en haar vriendinnen op dat moment nog niet. Ze zijn gewoon met een paar meiden uit in Austin, wat drinken, wat roken, heel veel kletsen, en daarna met een biertje te veel op achter het stuur. Maar zelfs broodnuchter hadden ze geen kans gemaakt tegen de maniakale Stuntman Mike en zijn 'death proof' gemaakt auto, waarin hij elke frontale botsing overleeft.

In de tweede helft van Death Proof zijn de rollen omgekeerd. Stuntman Mike stalkt weer een groepje meiden, maar heeft dit keer de verkeerde slachtoffers gekozen, waaronder twee stuntvrouwen die niet vies zijn van een botsing.

Grijnzende Kurt Russell

Het tweede deel van Death Proof pakt beter uit dan het eerste deel, ondanks de lapdance die deel 1 opvrolijkt. In beide delen trekt Tarantino (te) veel tijd uit voor zijn met trivia dorspekte dialogen, maar de actrices in het tweede deel (Rosario Dawson, Tracie Thoms en stuntvrouw Zoë Bell) kunnen daar beter mee uit de voeten. Bovendien eindigt het eerste deel -onvermijdelijk- nogal plompverloren, terwijl de tweede confrontatie uitloopt op een daverende achtervolging vol blikschade.

Death Proof heeft volop Tarantino-elementen -zoals de weer erg originele soundtrack- maar ze zitten verspreid over twee lange uren, zoals de resten van een auto na een vreselijk ongeluk over tientallen meters verspreid kunnen zijn. Een ander probleem is dat de film op twee gedachten hinkt: Death Proof wil een ode aan de exploitatiefilm zijn én een 'echte' Tarantino. Die mix pakte beter uit in Jackie Brown, dat met de hoofdrol voor Pam Grier een ode aan de blaxploitation-films was. En ondanks de acht sterke vrouwen is Kurt Russell de onbetwiste held van Death Proof. Het is aan zijn aanstekelijke grijns -soms recht in de camera- te danken dat je na twee uur toch met zo'n zelfde brede grijns weg de bioscoop uitloopt.

In 30 zalen