Toen acteerkannonnen Al Pacino en Robert de Niro voor het eerst tegelijk in één film waren te zien -Heat- was dat groot nieuws. Vergelijkbare opwinding was er toen vorig jaar bekend werd dat Sandra Bullock en Hugh Grant voor het eerst tegenover elkaar zouden staan in een romantische komedie. @@

Immers, Bullock had als koningin van het rom-kom-genre de kroon overgenomen van Meg Ryan en Julia Roberts. En Hugh Grant had zich, na een enkel mislukt thriller-uitstapje, ermee verenigd dat komedie zijn sterkste kant was. En dus doen de beide sterren waar ze het best in zijn, in Two Weeks Notice.

Sloofje

Levert dat vuurwerk op? Helaas niet. Daarvoor is de film te rommelig en te voorspelbaar. Bullock en Grant spelen twee rollen die op hun lijf zijn geschreven, en daardoor weinig ruimte voor verrassing bieden. Bullock is een chaotische wereldverbeteraar die gaat werken als adviseuse van miljonair/makelaar/leeghoofd Grant.

Ze wil het systeem van binnenuit bestrijden, maar ondanks haar kwaliteiten wordt ze vooral het sloofje van Grant. Dat levert veel vermakelijk geruzie op, maar iedereen weet toch waar het op uit zal draaien: de twee worden verliefd op elkaar.

Hindernissen

Daarmee verraad ik niets, of had u soms verwacht dat de een de ander zou vermoorden? Tuurlijk niet, want niets is immers voorspelbaarder dan een romantische komedie, waarin het niet zozeer gaat om de afloop, maar om de met hindernissen geplaveide weg erheen. En die hindernissen zijn slecht uitgewerkt in Two Weeks Notice.

Scenarioschrijver Marc Lawrence, die eerder het script schreef voor Miss Congeniality, mocht van producente Bullock deze keer ook de regie voor zijn rekening nemen en dat pakt erg onevenwichtig uit. Hij houdt de vaart er weliswaar goed in, maar laat te vaak zijn eigen grappen doodbloeden in slecht afgemaakte scènes.

Ode aan wolkenkrabbers

Hinderlijk is ook dat Lawrence het weer naar zijn hand zet als het script erom vraagt. Gaan Bullock en Grant tennissen, dan is het fraai weer; staan ze vervolgens in een file, dan is het ineens herfst; vervolgen ze daarna met een helikopter hun weg, is het opnieuw stralend weer.

Helder zicht is namelijk nodig, omdat er een ode volgt aan de wolkenkrabbers van Manhattan, ingegeven door 11 september-sentimenten. Dat werkt echter niet, omdat je je als toeschouwer gemanipuleerd voelt: we moeten even een brok wegslikken, maar daarna weer snel dubbel liggen om het olijke duo.

Vriendendienst

Is Two Weeks Notice dan geheel mislukt? Welnee, daar hebben Bullock & Grant het genre te goed voor in hun vingers. Hun timing redt veel geestige dialogen en grappen. Maar producente Bullock heeft met de vriendendienst aan debuterend regisseur Lawrence haar vrienden in het publiek geen plezier gedaan. Want van de combinatie Grant & Bullock had echt meer verbaal vuurwerk verwacht mogen worden.

Het Parool: "armoe troef"
De Volkskrant: "onderhoudende en redelijk humoristische komedie"
In 88 zalen