Bij de Golden Globes kwam Chicago er al goed uitrollen, en ook over de dertien Oscarnominaties mogen de makers niet mopperen. Zeker niet als je bedenkt dat Moulin Rouge (8 Oscarnominaties, slechts 2 Oscars) er vorig jaar maar bekaaid afkwam. Terwijl díe musical de grenzen van het genre probeerde te verleggen, maar dat was dus niet naar ieders smaak. @@@@

Bekijk hier de trailer

Chicago grijpt eerder terug naar succesfilms als Cabaret (8 Oscars). De overeenkomst is niet toevallig, want Cabaret werd geregisseerd door de inmiddels overleden Bob Fosse, die in 1975 weer een van de schrijvers was van de musicalversie van Chicago. Die musical is na een zegetocht van ruim 25 jaar (waarbij de Nederlandse versie de afgelopen vijf jaar volle zalen trok) nu in de bioscoop beland. En ook op film blijkt het verhaal over de fatale vrouwen Roxie en Velma onverwoestbaar.

Dom blondje

Velma Kelley (Catherine Zeta-Jones) is een uitermate succesvolle nachtclubzangeres in het swingende Chicago van de jaren twintig. En daarmee vormt ze een voorbeeld voor Roxie Hart (Renée Zellweger), het domme blondje dat ook zo graag een ster wil worden.

Zelfs wanneer de van moord verdachte Velma in de cel belandt, neemt Roxie dat voorbeeld over: ze schiet haar minnaar neer wanneer deze smalend toegeeft Roxie niet verder te kunnen helpen op het pad naar de roem. Hij zei dat alleen om haar in bed te krijgen -maar dat laatste had hij weer beter niet kunnen zeggen.

Matron Mama

En dus belandt ook Roxie in het gevang, waar Velma vanuit haar cel de lakens uitdeelt, samen met gevangenis-bazin Matron Mama Morton (Queen Latifah). De arrogante Velma zet Roxie meer dan eens op haar nummer, maar dat laat Roxie niet op zich zitten. Eerst pikt ze Velma's advocaat (Richard Gere) in, om vervolgens Velma voorbij te streven in haar carrièrezucht. Wie de musical zag wist het al: Chicago is een ode aan fatale vrouwen, onder het motto: "als je niet beroemd kan zijn, dan maar berucht."

Jailhouse Rock meets Showgirls

Dat pakt in de film ook goed uit, door steeds heen en weer te snijden van het podium waar het verhaal wordt verteld naar de gevangenis waar het zich afspeelt. Het realisme is daarbij uiteraard ver te zoeken: Chicago is immers een musical. En dus kronkelen in lingerie gehulde vrouwelijke delinquentes wulps om de tralies heen, in een kruising tussen Jailhouse Rock en Showgirls.

Wie een hekel heeft aan musicals heeft bij Chicago niets te zoeken, maar liefhebbers van het genre -en dat moeten er veel zijn, gezien de gestage stroom van Van der Ende-musicals- zullen hun vingers aflikken bij Zeta-Jones en Zellweger.

Het Parool: "wervelend (..) toch blijft de film als geheel rammelen en is ze iets te keurig"
De Volkskrant: "kluchtige parade van musicalnummers, uitgevoerd door het beste wat Hollywood te bieden heeft"
In 58 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm