Grenzeloos deprimerende episodenfilm waarin de vondst van een dood meisje het leven van vijf vrouwen verandert.

Er zijn honderden redenen om een film te maken, maar de motivatie van Karen Moncrieff voor het maken van The Dead Girl is op zijn minst opvallend. Moncrieff voldeed een tijd terug aan haar Amerikaanse burgerplicht door in een rechtbankjury plaats te nemen. Het was een moordzaak en het slachtoffer was een hoertje.

In haar verklaring voor het maken van de film vertelt Moncrieff dat ze werd geplaagd door vooroordelen die het haar bemoeilijkten het vermoorde meisje als slachtoffer te zien. Maar behalve hoer was de vermoorde vrouw moeder, en daarnaast ook nog junkie- een vat vol tegenstellingen dus. De ervaring bracht Moncrieff tot het schrijven en regisseren van The Dead Girl, over verspilde levens en geweld tegen vrouwen.

The Stranger/Sister/Wife/Mother/Dead Girl

Vijf vrouwen komen in evenzoveel episodes aan de orde, en alle vijf hebben ze iets te maken met het vermoordde meisje. In het eerste deel, The Stranger, wordt het meisje gevonden door een toevallige voorbijgangster, gespeeld door Toni Collette. Deze muizige vrouw wordt thuis geterroriseerd door haar bazige moeder en krijgt nu ook nog de aandacht van de pers over zich heen. Ze vlucht in de armen van een supermarktbediende (Giovanni Ribisi), die een ongezonde belangstelling heeft voor seriemoordenaars.

In The Sister staat een lijkschouwster centraal, wiens zusje al jaren wordt vermist. Sindsdien zijn haar ouders zo geobsedeerd door hun vermiste dochter dat hun nog aanwezige dochter aandacht te kort komt. Ze zit aan de anti-depressiva en loopt bij een psychiater. Wanneer ze het lijk onder ogen krijgt heeft ze sterke aanwijzingen dat het haar vermiste zus is. Maar eigenlijk wil ze het vooral graag geloven om deze episode in haar leven te kunnen afsluiten.

Dan is er The Wife, waarin een verzuurd huwelijk nog verder onder druk komt te staan. Want wanneer de man 's avonds weer eens gaat toeren -maar volgens zijn vrouw gaat hoeren en snoeren - doet zijn vrouw een ontdekking waaruit blijkt dat haar man wel eens erger dan een hoerenloper zou kunnen zijn. In de laatste twee episodes, The Mother en The Dead Girl, komen de moeder van het vermoorde meisje en het meisje zelf, in nog levende staat, aan bod.

Deprimerend

Wie de mozaïekfilm Crash al deprimerend vond, kan The Dead Girl beter mijden. De film wordt bevolkt door tragische en nare personages, wiens armzalige leventjes door verkeerde beslissingen er alleen maar treuriger op worden. Alleen de episode rond de moeder biedt nog een sprankje hoop in de vorm van een jong en nog niet zo bedorven meisje. Ook visueel is de film behoorlijk deprimerend: met zijn vale kleuren lijkt hij wel in Oost-Europa opgenomen in plaats van in Los Angeles.

Goed, onsympathieke personages kunnen uiteraard net zo interessant zijn en LA hoeft niet altijd in gouden licht te baden, maar het maakt de film behoorlijk lastig te verteren. Moncrieffs tegenwerping daarop is dat de wereld smerig is, en geweld vaak zinloos, maar veel verder dan die constateringen komt ze niet in de film. Zodat maar weer blijkt dat woede niet altijd een goede raadgever is, ook niet als reden om een film te maken.

Het Parool: "Indringend vijfluik over gekwelde vrouwen"

De Volkskrant: "een zorgvuldig gecomponeerde verhandeling over het kwaad in de mens, maar de gedragen en afstandelijke toon zit de boodschap in de weg"

In 6 zalen