Mislukte reli-horror waarin tweevoudige Oscarwinnares Hilary Swank een reeks bijbelse plagen probeert te verklaren.

Er lijkt wel een vloek te rusten op recente Oscarwinnaressen. Nadat ze met een doorleefde rol het felbegeerde beeldje binnen hebben, gaan ze glorieus onderuit in een sf-film of horrorfilm.

Halle Berry volgde Monster's Ball op met de flops Catwoman én Gothika; Charlize Theron kwam na Monster met de saaie sf Aeon Flux; en Nicole Kidman speelde na haar bekroonde bijrol in The Hours weinig overtuigende rollen in The Stepford Wives en Bewitched. Hilary Swank mag nu ook aan dit beruchte rijtje worden toegevoegd: ze volgde haar tweede Oscar voor Million Dollar Baby op met de warrige reli-thriller The Reaping.

Debunker

Swank speelt in The Reaping, Katherine Winter, een zogenaamde 'debunker', iemand die wonderen wetenschappelijk weerlegt. Winter heeft deze roeping opgevat nadat ze van haar geloof was gevallen. Op missie in Afrika werden namelijk haar man en kind vermoord door de mensen die ze wilde helpen, en een god die zoiets toestaat is sindsdien Winters god niet.

Al 48 zogenaamde wonderen heeft Winter weerlegd wanneer ze wordt benaderd door David Morrissey. De rivier bij zijn plaatsje in een moerasgebied in Louisiana is op onverklaarbare wijze bloedrood gekleurd en hij wil graag Winters wetenschappelijke visie daarop. Winter heeft aanvankelijk geen trek in de opdracht, tot ze hoort dat een jong meisje de schuld krijgt van het fenomeen, want dan wordt haar moederinstinct gewekt.

De bloedrode rivier is nog maar het eerste verschijnsel in een reeks die al snel doet denken aan de bijbelse plagen. Kikkers komen uit de lucht vallen, zwermen sprinkhanen belagen het dorp, het vee wordt ziek en de builenpest breekt uit. Voor de tien oude bijbelse plagen heeft Winter een prachtige verklaring, maar met deze moderne plagen weet ze geen raad. Ze heeft het bovendien druk met het veilig stellen van het beschuldigde meisje dat het bos in is gevlucht.

Onlogisch en clichématig

The Reaping begint veelbelovend -oude plagen in een moderne context zijn een aardige vondst- maar ontaardt ter plekke al snel in semi-religieuze onzin.

Jammer, want het uitgangspunt was best interessant: in hoeverre kan een moderne wetenschapper proberen het onverklaarbare te verklaren? Maar daarin zijn de makers niet geïnteresseerd.

Het script is onlogisch en zit vol met gaten; de schrikeffecten zijn clichématig en worden vooral bereikt door de volumeknop regelmatig open te schuiven; en de special effects zijn tenslotte zo overdadig dat ze zeker tegen het einde eerder de lachlust opwekken. De afloop van het verhaal -die ik hier uiteraard niet weggeef- is verre van overtuigend en daarom ook zeer onbevredigend.

En ook de twee Oscars helpen Swank niet meer als ze tegen het einde van The Reaping is gereduceerd tot heldin die in een strak nat T-shirt in het moeras vuurballen uit de computer ontwijkt.

Het Parool: "platvloerse horrorpulp (..) nogal voorspelbaar"

De Volkskrant: "de basis voor goede horror ontbreekt: een doodeng uitgangspunt"

In 31 zalen