Sterke remake van Theo van Gogh-film. Politiek journalist (Buscemi) moet met flinke tegenzin actrice (Sienna Miller) interviewen.

Nog voor de moord op Theo van Gogh in 2004 waren er al plannen voor Amerikaanse remakes van zijn films.

Die plannen zijn na zijn dood doorgezet door producent Gijs van de Westelaken en met Interview van en met Steve Buscemi is de eerste remake een feit, vier jaar na de Nederlandse release van de originele Interview. Amerikaanse versies van Blind Date en 06 staan nog op stapel.

Katya

Interview is verplaatst van Amsterdam naar Manhattan, maar het gegeven is hetzelfde gebleven. Een politiek journalist op zijn retour (Buscemi) krijgt de opdracht een actrice (Sienna Miller) uit pulpfilms te interviewen. En dat terwijl er een politieke crisis op uitbreken staat- regeringshoofdstad Den Haag werd in de Amerikaanse versie vervangen door Washington.

De journalist, Pierre Peters, heeft zich nauwelijks voorbereid op zijn gedwongen interview met de ster Katya (!), die uiteraard veel te laat is. Zijn ongeïnteresseerde vragen en nauwelijks verhulde minachting voor de meest begeerde vrouw van Amerika leiden er al snel toe dat het interview voortijdig wordt beëindigd in het restaurant waar ze hebben afgesproken.

Maar wanneer de taxichauffeur van Pierre bij het wegrijden meer oog voor Katya heeft dan voor de weg botst hij tegen een verhuiswagen ('Van Gogh Movers') en knalt Pierre tegen de glaswand in de wagen. Katya voelt zich schuldig -hoewel Pierre haar bij wijze van afscheid nog voor 'cuntya' heeft uitgescholden, 'kutja', zeg maar- en neemt Pierre mee naar huis om zijn wond te verzorgen.

Dit is de zwakke schakel in het script maar hij is nodig om het duo op een plek te krijgen waar een psychologisch kat-en-muis-spel kan beginnen. Katya flirt en huilt, drinkt en snuift en speelt met Pierre. Deze raakt op zijn beurt zo gefascineerd door zijn onderwerp dat het beetje beroepsethiek dat hij nog bezit verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Sterk spel

De Amerikaanse Interview is minstens even sterk als de Nederlandse. Het uitgangspunt blijkt zonder al te veel noodgrepen prima te transporteren naar een Amerikaanse situatie, al blijft het wat onwaarschijnlijk dat een actrice een journalist rustig in haar huis laat rondsnuffelen.

Maar het verbale steekspel dat volgt is er niet minder sterk om en wordt door Buscemi en Miller net zo geraffineerd gespeeld als in het origineel. Viel destijds vooral Katja Schuurman in gunstige zin op (ze verdiende er een Gouden Kalf-nominatie mee), ook op dat gebied herhaalt de geschiedenis zich, geestig genoeg. Want Amerikaanse critici toonden zich prettig verrast dat Sienna Miller wel degelijk bleek te kunnen acteren.

Het Parool: "een prachtige hommage aan Van Gogh (..) scherpe, vaak geestige dialogen"

De Volkskrant: "vinniger dan het origineel (..) een geslaagde zwarte komedie en een onderhoudende ode aan Van Gogh"

In 10 zalen