Na twee zwaarwichtige SF-films (A.I. en Minority Report) heeft Steven Spielberg met Catch Me If You Can een opvallend lichtvoetige maar zeer geslaagde schelmenkomedie afgeleverd. @@@@

Ze hadden geen ongelijk, de Amerikanen die afgelopen kerst Leonardo DiCaprio in aktie wilden zien, doch Catch Me If You Can verkozen boven Martin Scorsese's bloedige historische drama Gangs of New York. Want Gangs mag dan belangwekkender zijn, het is ook zware kost. Terwijl het speelse Catch Me veel evenwichtiger is, met DiCaprio als uitstekende evenwichtskunstenaar.

Plakletters

DiCaprio speelt Frank Abagnale junior, een tiener die na de scheiding van zijn ouders van huis liep en werk vond als piloot, arts en advocaat. Niet dat hij de bijbehorende opleidingen had afgerond, maar met een uitgestreken smoel en een paar plakletters kwam je nog een heel eind in het Amerika van de jaren zestig.

Toen was er nog ontzag voor uniform en autoriteit, en daar maakte Abagnale handig misbruik van. De grap van de film is natuurlijk dat het ook allemaal echt zo gebeurd is.

Zeepbel

Zijn eerste, nog redelijk onschuldige streek haalt hij uit op zijn nieuwe middelbare school, waar hij zich uitgeeft voor inval-leraar Frans. Tot groot vermaak van zijn vader (een prachtige Christopher Walken), die de zaken ook vaak mooier afspiegelt dan ze zijn.

Dat komt Abagnale senior duur te staan, want als de zeepbel die zijn bestaan is wordt doorgeprikt raakt hij zijn werk, zijn huis én zijn vrouw kwijt. Op dat moment breekt er iets bij Frank Abagnale junior, maar gelukkig houdt Spielberg de toon licht en het tempo hoog.

Kat-en-muis-spel

Frank juniors bedrog gaat van kwaad tot erger zodat de FBI moet worden ingezet. Dat gebeurt in de gedaante van pennenlikker Hanratty, geestig geportretteerd door Tom Hanks. Hun kat-en-muis-spel is de inzet van Catch Me, zoals al uit de poster blijkt.

En het spelletje is zo virtuoos uitgewerkt dat het vrijwel de hele film blijft boeien, ook al wordt de afloop al aan het begin weggeven. En de kijker sympathiseert moeiteloos met Frank, die de playboy uithangt in een exclusief hotel, terwijl de plichtsgetrouwe Hanratty zijn witte overhemden verpest in een wassalon.

Surrogaat-vader

De heerlijk nostalgische sfeertekening -meteen vanaf de optiteling- is het sterke punt van Catch Me, maar ook het spel overtuigt. DiCaprio zet met zijn 28 jaar moeiteloos een scholier neer, en draait zijn hand evenmin om voor een vlotte piloot of arts.

Naarmate de jacht vordert begint Hanratty zich steeds meer als een surrogaat-vader te gedragen voor Frank, die -net als hij- niemand heeft om met kerst te bellen.

Zowel de kerstsfeer als de familiemoraal zijn ouderwets op zijn Spielbergs, wat ook a; iets nostalgisch heeft. Hinderlijk worden deze sentimenten echter niet, omdat de regisseur alle ingrediënten prima in evenwicht houdt, met als resultaat een smakelijke schelmenkomedie.

Het Parool: "twee uur lang pakken Spielberg en DiCaprio ons volledig in"
De Volkskrant: "ondanks de halfslachtige uitwerking valt er veel te genieten"
In 84 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm