Ex Drummer - Koen Mortier

Schrijver duikt in de onderbuik van België om het klootjesvolk te observeren. Schandaalfilm naar het boek van Herman Brusselmans.

Vlaanderen siddert nog na van de verontwaardiging die de film Ex Drummer eerder dit jaar opleverde. Homo's, gehandicapten, vrouwen, buitenlanders, Koning Boudewijn- werkelijk niemand leek te worden gespaard in deze schandaalfilm die een onplezierig kijkje in de onderbuik van België bood.

Ex Drummer was echter ook een zwarte komedie, gebaseerd op een boek van de droogkomische schrijver Herman Brusselmans. Helaas ontging veel Vlamingen de humor van grappen over de gestorven Boudewijn ("die impotente postzegel"), maar wie een zwartgallig gevoel voor humor koestert en geen tere ziel bezit zal zich wel degelijk vermaken bij Ex Drummer.

Klootjesvolk

Centraal personage in Ex Drummer is de gevierde schrijver Dries (Dries Vanhegen) die met zijn vriendin een fraai appartement bewoont. Daar wordt hij benaderd door een trio losers dat een vierde bandlid zoekt, een drummer. Ze hebben alle drie een gebrek: de zanger slist, de gitarist is doof en de bassist heeft een stijve arm sinds zijn moeder hem betrapte bij het afrukken. De schrijver lijkt hen een prima drummer, want hij kan niet drummen en heeft dus ook meteen een gebrek.

Dries besluit op het idiote aanbod in te gaan om inspiratie op te doen voor een volgend boek: even afdalen naar het klootjesvolk, zoals hij het tegen zijn vriendin formuleert. Dat klootjesvolk bestaat zonder uitzondering uit asociale types die Trainspotting in herinnering roepen.

De kale zanger mag graag vrouwen in elkaar slaan, zonder dat iemand hem daar over aanspreekt. En deze opgefokte skinhead vergrijpt zich ook regelmatig aan de eveneens kale moeder van de bassist met de stijve arm, die homo is. Hun band, The Feminists, moet het op een concours in Leffinge opnemen tegen bands met namen als Six Million Jews en Harry Mulisch. Zieke humor? Jawel, maar ook erg geestig.

Ondersteboven

De melige onzingesprekken vol schijnlogica vinden hun oorsprong duidelijk in het boek van Brusselmans, maar Mortier heeft genoeg visuele flair aan Ex Drummer toegevoegd. Scènes worden achterstevoren afgespeeld, terwijl de zanger om niet nader verklaarde redenen ondersteboven woont en in zijn huis over het plafond loopt.

Daar zeggen de anderen net zo min iets over als over de dode negerin in zijn bad. Onfris? Tja, net zo onfris als een land waar een derde van de kiezers op het Vlaams Belang stemt. Tegen die asociale mentaliteit trekt Ex Drummer van leer, met scènes die flink tegen het zere been schoppen.

In dat opzicht doet de film ook denken aan de Waalse pikzwart seriemoordenaarskomedie C'est Arrivé Près de Chez Vous, waarbij de zelfs de meest zwartgallige kijker op een bepaald moment het lachen verging. Ex Drummer is rauw, provocerend en puberaal, maar bij vlagen ook hilarisch.

Het Parool: - "doordat de kijker veilig op ironische afstand blijft wordt Ex Drummer nooit de kopstoot die Mortier pretendeert uit te delen"
De Volkskrant: - "Mortiers vertelstijl heeft de subtiliteit van een machinegeweer, maar met dat geweer wordt opvallend vaak raak geschoten"

In 8 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie