Dappere poging om het veelbewogen leven van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo in twee uur samen te vatten resulteert in een oppervlakkige biopic met een enkel magisch moment. @@@

Het was jarenlang Salma Hayeks droomproject, en sommige dromen kunnen maar beter niet uitkomen. Uiteindelijk veroverde inderdaad Hayek, en niet Madonna of Jennifer Lopez de rol van de veelgeplaagde Mexicaanse schilderes Frida Kahlo, maar een uitgebalanceerde film levert Hayeks inzet niet op.

Het korte maar veelbewogen leven van Kahlo (1907-1954) had ook alleen goed tot zijn recht kunnen komen in een miniserie van vier uur. Kahlo kreeg al op jonge leeftijd polio, en haar lichaam werd verder verwoest door een tragisch busongeluk. Rugpijn weerhield haar er niet schilderes te worden, een ambitie die haar ook in de armen bracht van de flamboyante schilder Diego Rivera (in de film gespeeld door Alfred Molina).

Verder was ze biseksueel én communiste, en had ze een affaire met onder meer Leon Trotski, toen deze in Mexico onderdook. Voeg daarbij een tragische miskraam plus reizen naar New York en Parijs, en je hebt genoeg stof voor een miniserie.

Magisch

Regisseuse Taymor, die eerder het macabere Titus maakte, koos er gelukkig voor juist het magisch-realisme van Frida's leven te benadrukken. Niet Frida's miskraam is opmerkelijk, maar het feit dat het de schilderes inspireerde tot het maken van een confronterend en bloederig auto-biografisch doek.

Taymor kiest ervoor tragiek en magie af en toe naadloos in elkaar door te laten lopen, en dat levert de beste scènes van de film op. Tevens blijft ons een larmoyante sterfscène bespaard, wat weer in overeenstemming is met de Mexicaanse cultuur, die de dood als een feest viert.

Vet Spaans accent

Die Mexicaanse cultuur heeft wel weer te lijden onder de voertaal van de film: Engels met een vet Spaans accent. Onvermijdelijk, maar net zo onverteerbaar als twee jaar eerder bij Before Night Falls, de biopic over de Cubaanse dichter Reinaldo Arenas. Daarin doken Sean Penn en Johnny Depp op om het grote publiek binen te lokken, en hier zijn dat Antonio Banderas, (als communist in een kroeg) en Ashley Judd (met wie een wonderbaarlijk snel herstelde Frida een tango danst). Voorts zien we Hayeks vriendje Edward Norton als kunstliefhebber en miljonair Nelson Rockefeller, en duikt Geoffrey Rush op als Trotski.

Wenkbrauwen

Dat leidt allemaal af van de hoofdzaak: de wispelturige Frida met haar intrigerende doorlopende wenkbrauwen. Maar goed, wie weet komt er ooit een director's cut uit van pakweg drie uur, de lengte van Taymors speelfilmdebuut Titus. En dan valt wellicht alles op zijn plaats, terwijl je nu vaak de gejaagde indruk krijgt naar een trailer voor een langere film te zitten kijken, hoe fraai sommige episodes ook zijn verbeeld.

Het Parool: "gelikte scènes die Frida's levensverhaal te zeer romantiseren"
De Volkskrant: "een opsomming, waarin elke gebeurtenis uit Frida's leven vluchtig voorbij schiet"
In 8 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm