Oorlogsdrama over een Fins jongetje dat in een Zweeds pleeggezin wordt ondergebracht.

In de Tweede Wereldoorlog was Zweden neutraal terrein, in tegenstelling tot Finland, dat tegen Rusland ten strijde trok. Zweden was daardoor een vluchthaven voor Finse oorlogswezen, en voor kinderen die hun ouders nog wel hadden, maar in veiligheid werden gebracht. Zo'n 70.000 Finse kinderen werden in WOII geëvacueerd- de grootste evacuatie van kinderen die ooit plaatsvond. Toch is Mother of Mine pas de eerste film over dit onderwerp.

Norse pleegmoeder

Hoofdpersoon is de Finse jongen Eero, wiens vader sneuvelt in de oorlog. Eero's moeder is ontroostbaar en besluit haar zoon naar Zweden te sturen. Daar wordt Eero ondergebracht bij een boerenechtpaar waarvan de moeder, Signe, niet al te hartelijk reageert op zijn komst. Zijn pleegvader is juist erg vriendelijk, maar met zijn norse pleegmoeder wil het maar niet vlotten. Daar ligt een eerder trauma aan ten grondslag, waar de kijker en Eero langzaam meer over te weten komen.

Al net zo geleidelijk verloopt de toenadering tussen Eero en zijn pleegmoeder Signe. Maar net als ze beter met elkaar op kunnen schieten is de oorlog voorbij en komt Eero's echte moeder hem weer opeisen. Opnieuw wordt van de arme jongen verwacht dat hij aan een 'nieuwe' moeder moet wennen.

Raamvertelling

Aan Mother of Mine ligt een mooi gegeven ten grondslag, maar de makers hebben er teveel lagen omheen gedrapeerd. Dat het heden, met een oude Eero, in zwart/wit is gefilmd, en het verleden in kleur is nog prima te volgen. Maar in feite zijn de scènes uit het heden overbodig; ze maken van Mother of Mine een raamvertelling terwijl de film heel goed zonder dat kader had kunnen volstaan. Het acteerwerk is prima, maar wordt weer deels teniet gedaan door een stroperige soundtrack die alles nog eens onderstreept.

Zo wordt de film ook nog eens nodeloos sentimenteel. Heel jammer, want er had een prachtige film in het uitgangspunt gezeten. Nu is het resultaat bijna net zo nep als het winterlandschap uit de openingsscène: het ziet er echt uit, maar is fake, want Eero ademt zonder wolkjes. Maar gezien de vele (publieks)prijzen die de film elders in de wacht wist te slepen zijn er ook genoeg mensen geroerd geraakt door de film.

Het Parool: "Met iets meer soberheid was Mother of mine een subliem drama geweest"
De Volkskrant: "veel te schematisch en oubollig om echt te ontroeren"
In 4 zalen