Feelgood-drama over deftige blanke lerares die haar zwarte scholieren weet te motiveren. Op waarheid gebaseerd.
#

Zeg "witte juf voor een klas met zwarte scholieren" en negen van de tien mensen ziet meteen Michelle Pfeiffer voor de klas staan, in Dangerous Minds, of in de bijbehorende videoclip, Gangsta's Paradise.

Die film uit 1995 was gebaseerd op ware gebeurtenissen, vastgelegd in het boek My Posse Don't Do Homework. Het eveneens waar gebeurde Freedom Writers gaat van hetzelfde uitgangspunt uit: een witte juf leert zwarte scholieren een lesje respect. Dat deed Pfeiffer destijds met behulp van Bob Dylan, maar Hilary Swank pakt in Freedom Writers onze eigen Anne Frank erbij, terwijl op de soundtrack Common en Will.i.am rappen.

Parelketting

Tweevoudig Oscarwinnares Hilary Swank speelt Erin Gruwell, een lerares die haar naam in een Nederlandse klas niet mee zou hebben. Maar ze heeft het evenmin makkelijk op de school waar ze in Los Angeles belandt. Met haar parelketting en mantelpakje steekt ze tuttig af tegen de voornamelijk zwarte en hispanic kids in de klas.

En dan speelt de film ook nog vlak na de rassenrellen rond de gewelddadige arrestatie van Rodney King, begin jaren negentig. Gruwell lijkt geen kans te hebben en voor de leeuwen te worden geworpen, maar ze houdt zich staande. Ook tegenover cynische collega's die de moed al hebben opgegeven en geen moeite meer doen voor deze potentiële schoolverlaters. Maar Miss Gruwell weet de kinderen zelfs te interesseren in boeken, door erop te wijzen dat Anne Frank óók werd gediscrimineerd. Waarop blijkt dat de kids geen flauw idee hebben van de Holocaust. Aan Gruwell de taak deze leemte op te vullen.

Dat gegeven leidt tot voorspelbare situaties waarin brutale scholieren bij toverslag veranderen in gedweeë toehoorders, maar goed: het verhaal is wel waar gebeurd. En de scholieren zetten hun eigen ervaringen op papier in de Freedom Writers Diaries.

Een goed bedoelde film dus, wat nog niet hetzelfde is als een goede film.

Het Parool: "Meestal is de film geloofwaardig, maar soms te mooi om waar te zijn"

De Volkskrant: "te gepolijst voor de rauwe realiteit"

In 20 zalen