Bespottelijk slechte prequel over de voorgeschiedenis van Hannibal Lecter kannibaliseert Silence of the Lambs.

Niet alleen de Oscars werden eind februari uitgereikt, maar ook de Razzies, de prijzen voor de Slechtste Filmprestaties. Daarbij zit ook de categorie Slechtse Sequel/Prequel voor de film die eventuele goede herinneringen aan de voorganger uit het geheugen wist.

Dit jaar won het stuitend slechte Basic Instinct 2 de prijs en volgend jaar maakt het al even beroerde Hannibal Rising een goede kans.

Hans en Grietje

Hannibal Rising is op het eerste gezicht geen flodderwerkje: Lecter-bedenker Thomas Harris schreef het script, gebaseerd op zijn eigen boek en levende legende Dino de Laurentiis was net als bij de meetse vorige Lecter-verfilmingen de producent. Toch leverde het een B-film op waarvan eigenlijk alleen de poster deugt.

Hannibal Rising doet een poging te verklaren hoe een brave jongen een kannibaal werd. De oorsprong ligt in een oorlogstrauma dat in flashbacks zo vaak terugkeert dat de kijker er zelf een trauma van zou krijgen.

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog zit de familie Lecter in Litouwen klem tussen de Duitsers en de Russen. In een gewelddadig treffen leggen pa en ma Lecter het loodje en Hannibal blijft over met zijn zusje Mischa. De ijskoude hongerwinter in een houten hutje wordt er niet beter op wanneer een stel schurken er komt bivakkeren en Hannibal en zijn zusje een soort Hans en Grietje worden.

Want door honger gedwongen eten de vet aangezette schurken Hannibals zusje op.

Japanse tante

Acht jaar later zit Hannibal in een weeshuis waar de vernederingen voortduren en scènes die aan The Perfume doen denken er pijnlijk aan herinneren hoeveel beter die film was. Hannibal wordt dan gespeeld door Gaspard Ulliel, die met zijn vet achterovergekamde haren steeds meer aan een tweederangs Hans Teeuwen-imitator doet denken.

Via omwegen komt hij uit bij zijn in Parijs wonende Japanse tante, die doodleuk wordt gespeeld door Gong Li. Dat de Chinese na Memoirs of a Geisha opnieuw een Japanse speelt maakt dan al niet meer uit: in deze ouderwetse Europudding spreekt iedereen toch al Engels met een 'Allo 'Allo-accent. De Japanse tante onderricht Hannibal in de edele zwaardkunst en legt daarmee de basis voor een tergend lang uitgesmeerde wraakoefening op de onverlaten die zijn familie uitmoordden.

Die schurken doen een wedstrijdje overacting zodat Hannibal Rising op Bassie en Adriaan gaat lijken, afgezien van de gruwelijkheden die plaatsvinden. Want Hannibal krijgt ook nog anatomische les en ontwikkelt via de Franse keuken een voorkeur voor wangetjes. Door bespottelijke dialogen als 'het geheugen is als een mes: je kan je er aan snijden' valt er nog wel eens te grinniken maar verder is deze zoveelste afgewaterde versie van Silence of the Lambs te mijden als een hongerige kannibaal in een donker steegje.

Het Parool: "een tamelijk ordinair vergeldingsdrama"

De Volkskrant:"potsierlijke Hannibal (..) het icoon had een betere voorgeschiedenis verdiend"

In 82 zalen