Aanstekelijke rom-kom waarin jaren tachtig-coryfee Hugh Grant met Drew Barrymore een nieuwe hit probeert te schrijven

In zijn vorige komedie, de satire American Dreamz, speelde Hugh Grant een vileine talkshow-host van Idols-achtig programma. Kennelijk inspireert de entertainmentindustrie de Britse veertiger, want ook Music and Lyrics (met stip de sufste titel van het jaar tot nu) speelt zich in die wereld af.

De rom-kom is minder satirisch, maar deelt hier en daar wel rake speldenprikken uit naar de hernieuwde belangstelling voor jaren tachtig-idolen (en dat in een weekend waarin de voorverkoop begint voor concerten van George Michael én The Police!) en naar zingende blonde barbiepopjes als Britney (voorheen blond) Spears en Shakira. Jaren Tachtig Has-Been Music and Lyrics zet meteen goed in. Via een videoclip, zogenaamd uit 1984, maken we kennis met de Wham-achtige synthi-popgroep Pop, waarvan één van de twee zangers later een wereldster van George Michael-achtige proporties zou worden. Die andere zanger was Alex Fletcher (Hugh Grant) en hij krijgt alleen nog aanbiedingen voor tv-programma's als Boksen met Jaren Tachtig Has-Beens.

Toch ziet Alex er nog goed uit voor een uitgerangeerde popster en te oordelen aan zijn appartement in New York boert hij best aardig. Maar hij krijgt een nieuwe kans op roem wanneer een leeghoofdig sterretje genaamd Cora (een soort Sita met Shakira-aspiraties) hem vraagt een nummer voor haar nieuwe cd te schrijven.

Het probleem is echter dat Alex alleen goed is in het bedenken van Music, niet van Lyrics, en bovendien krijgt hij maar een paar dagen de tijd om een nummer te componeren. Maar er dient zich meteen een oplossing aan in de vorm van Sophie Fisher (Drew Barrymore), het meisje dat voor zijn planten zorgt. Zij blijkt een natuurtalent dat dichtregels schijnbaar moeiteloos uit haar mouw schudt.

Haar probleem is echter dat ze na een eerder schrijftrauma, liever niet wil meewerken aan een nummer, al is het nog zo'n buitenkansje. Vrolijke zeepbel Music and Lyrics is een rom-kom en dat genre schrijft voor dat de hoofdpersonen voortdurend problemen, hindernissen en misverstanden voor de voeten krijgen geworpen voordat ze na anderhalf uur elkaar net zo onvermijdelijk alsnog in de armen vliegen. Het aardige aan Music and Lyrics is dat de verplichte hindernissen dit keer opvallend laag zijn en weinig talrijk.

Liever dan een ingewikkeld verhaal te verzinnen waarvan iedereen toch al het happy end kan bedenken putten de schrijvers zich uit in scherpe dialogen. Dat lijkt wat gemakzuchtig, maar komt het kijkplezier wel ten goede. Hugh Grant speelt zijn zoveelste komische stuntelaar op de automatische piloot, maar de chemie met Drew Barrymore zorgt ervoor dat ook dat geen bezwaar is.

Zelfs het nummer dat Fletcher & Fisher uiteindelijk bedenken is aanstekelijk, en daarmee net zo geslaagd als deze feelgoodmovie die zo dun en licht is als een zeepbel maar je wel een goed humeur bezorgt.

Het Parool: "Doordat de sterren zichtbaar plezier beleven aan hun samenspel blijft de film - ondanks alles - amuseren."

De Volkskrant: "vermakelijk niemendalletje"

In 95 zalen