Het bestaan van Ronald Klootwijk (41) uit Rotterdam draait om festivals. Per jaar bezoekt hij er zo'n vijftien. Dat het hem jaarlijks een fortuin kost, neemt hij voor lief.

"Je kunt wel stellen dat ik een echte festivaljunkie ben", zegt Klootwijk, in het dagelijks leven havenarbeider, met een lach.

"Op een driedaags festival geef ik al snel 600 euro uit. Dat is veel geld, maar het is het mij waard. Ik laat er zelfs de jaarlijkse zomervakantie voor schieten. Op festivals heb ik immers iedere paar weken een minivakantie."

“Ik ga altijd met een vaste vriendengroep.”

Deze minivakanties zijn talrijk. Zo staan dit jaar sowieso Best Kept Secret, Down The Rabbit Hole, Loose Ends, Grauzone, Lowlands, Left of the Dial en Wavefest in de agenda.

"Ik ben vrijgezel en ga altijd met een vriendengroepje. Op Lowlands hebben we nu een vaste kern, maar op de andere festivals wisselt het nog weleens. Sommigen hebben inmiddels kinderen, dan verandert er wel wat."

Ronald Klootwijk bezoekt zo'n vijftien festivals per jaar (Foto: privébezit).

De koeien moesten nog uit de wei

De liefde voor een weide met bands begon voor hem al op jonge leeftijd. "Op mijn zestiende mocht ik voor het eerst van mijn moeder naar een festival", herinnert hij zich nog goed.

Klootwijk maakte in 1994 zijn festivaldebuut op Torhout-Werchter, de voorloper van Rock Werchter, dat toen nog op twee locaties werd georganiseerd.

"Zo'n enorme mensenmassa bijeen op een veld was zeer indrukwekkend om te zien", vertelt hij. "Ik kwam er ook meteen achter dat festivals niet altijd even strak georganiseerd worden. Vlak voordat we onze tent konden opzetten, moesten de koeien letterlijk nog uit het weiland worden gehaald. Maar dat had ook zijn charme."

“Ik maakte een buikschuiver door de modder zodat ik mensen moeiteloos kon passeren en vooraan kon staan.”

Dankzij zijn vele tripjes naar festivals door heel Europa, waarbij alleen Primavera Sound in Spanje nog hoog op de verlanglijst staat, zit hij dan ook vol anekdotes.

"Een vriendin wilde bijvoorbeeld ooit op Lowlands helemaal vooraan staan bij Arctic Monkeys, maar we waren wat laat. Ik heb toen naast de Alpha-tent een buikschuiver gemaakt en ben onder de modder met haar vlak achter mij aan de tent in gelopen. Ik mocht overal moeiteloos passeren, want niemand wilde me aanraken."

Blikjes begraven verspreid over festivalterrein

Festivals gaan voor hem over plezier maken of juist voorpret, zoals toen hij samen met vrienden maanden voor Rock Werchter 2002 verspreid over het hele festivalterrein tweehonderd blikjes bier begroef.

"We waren nerveus of ze er nog wel zouden liggen en of we de plekken terug konden vinden, maar dat lukte. Iedere dag hadden we zo twee treetjes goedkope pils."

“Op een festival is nooit gedonder, iedereen is aardig tegen elkaar.”

Voor Klootwijk staat een festivalbezoek gelijk aan een tripje naar het walhalla, waarin alle soorten en maten mensen in harmonie samenzijn. Dé reden dat hij er al 25 jaar zo veel mogelijk afstruint.

"Op een festivalterrein waan je jezelf in de ideale wereld", legt hij uit. "Er is nooit gedonder en iedereen is aardig tegen elkaar. De sfeer is daardoor echt fantastisch, en als je dat combineert met goede livemuziek, word ik heel gelukkig."

Vriendschap met de zanger van Therapy!

Diezelfde ongedwongen, prettige sfeer leverde hem eind vorige eeuw zelfs een onverwacht kameraadschap met de frontman van een Ierse punkrockband op.

"Therapy! is een van mijn favoriete bands. Toen ik hun zanger Andy Cairns zag lopen, heb ik hem gekscherend een handtekening van mezelf aangeboden. Dat is eens wat anders, zei ik lachend. We raakten aan de praat, hij nodigde me uit voor een show en sindsdien zijn we bevriend. We hebben regelmatig contact over voetbal en muziek."