Met vijf nominaties is de tragikomedie Green Book een serieuze kandidaat bij de Oscars. Vanaf vandaag is de film met Mahershala Ali en Viggo Mortensen in de Nederlandse bioscopen te zien. Wat vinden de Nederlandse critici?

NRC - 4 sterren

"Films rond een 'odd couple' dat elkaar aanvankelijk niet kan luchten, maar elkaar toch weet te vinden, zijn al zou oud als Hollywood zelf. De zwart-witvariant daarvan keert terug in films van The Defiant Ones met Tony Curtis en Sidney Poitier (1958) tot 48 Hours met Nick Nolte en Eddie Murphy (1982). Green Book borduurt ongegeneerd voort op dat stramien."

"Het scenario heeft ook het nodige gemeen met de Franse megahit Intouchables. Maar verfrissend is dat Green Book de raciale stereotypen heeft omgedraaid. Nu is het eens het zwarte personage dat afkomstig is uit een verfijnde en beschaafde wereld, die weer in contact moet worden gebracht met 'het echte leven'. En het witte personage staat voor oprechtheid, directheid en de onderbuik. Meestal is die rolverdeling juist precies andersom."

Lees de volledige recensie hier

De Telegraaf - 3,5 ster

"Dat deze sfeervolle roadmovie niet in zoetsappigheid verdrinkt, is vooral te danken aan de twee uitstekende hoofdrolspelers. Vooral omdat zij hun soms wat karikaturale personages toch menselijk genoeg weten te maken. Intussen zorgt het getoonde racisme voor een scherp randje aan deze zwaar geromantiseerde feelgoodfilm."

Lees de volledige recensie hier

de Volkskrant - 3 sterren

"De witte Tony ziet via Don Shirley voor het eerst hoe zwarte mensen behandeld worden in het zuiden van Amerika van de jaren zestig. De intelligente muzikant leert van hem gefrituurde kip eten. De scène waarin dit laatste gebeurt, kun je zien als een lakmoesproef: wie hier om moet lachen ziet in Green Book een hartverwarmende feelgoodfilm, die speelt met clichés over Italianen en Afro-Amerikanen, over intellectuelen en street smart-types, en laat zien dat alle tegenstellingen te overkomen zijn als we de wereld door elkaars ogen kunnen bekijken. Wie er ongemakkelijk van wordt, krijgt het hoe langer hoe moeilijker in deze film, die uitvergrote gemeenplaatsen opvoert voor een gemakkelijke lach."

Lees de volledige recensie hier

Het Parool

"Wie Farrelly zijn simplisme en onlogische perspectief kan vergeven, heeft er een aardige avond aan. De film drukt op de juiste emotionele knoppen en ziet er prima uit."

"Dat vergeven is echter zo makkelijk niet. Farrelly schotelt ons een handvol werkelijk tenenkrommende scènes voor waaruit geen enkel besef spreekt van de giftige werking van culturele stereotypes. Als Aretha Franklin op de radio is en Don haar muziek niet blijkt te kennen, glijdt Tony van zijn stoel van verbazing. Dat zijn zíjn mensen! Als hij een emmer kip haalt bij Kentucky Fried Chicken en Don geen stukje wil, dringt hij net zo lang aan tot de pianist overstag gaat. Dat is zíjn voedsel!"

"Je zou kunnen beargumenteren dat zo'n scène meer zegt over Tony dan over Don. Het probleem is dat Don er wel degelijk door verandert. En dat Tony dus invloed heeft op hoe Don zijn eigen identiteit beleeft. Anders gesteld: Farrelly applaudisseert heel hard voor het inlevings- en aanpassingsvermogen van Tony, die in de loop van het verhaal inderdaad een minder racistische blik ontwikkelt. Dat gaat echter ten koste van de autonomie van Don, die zich door de witte man een beetje 'zwarter' laat maken. Het legt een ongemakkelijke sluier over de hele film."