Julia Roberts vindt dat het verschil tussen films en series voor acteurs is weggevallen nu de kwaliteit van series zo veel is verbeterd.

"Alles is zo goed, de lat ligt zo hoog. Ik vind het ook een leuke verandering dat je nu met televisie bij de mensen thuiskomt. We zijn een soort maaltijdbezorgers, maar dan met entertainment."

Roberts heeft haar eerste grote televisierol te pakken in Homecoming, een nieuwe serie van Amazon.

De Pretty Woman-actrice speelt daarin Heidi Bergman, een psychologe bij een organisatie die oud-militairen moet helpen hun weg weer te vinden in het normale leven. De serie springt heen en weer tussen die tijdlijn en jaren later, waarbij duidelijk wordt dat niet alles was wat het leek in het instituut.

Allerlei plotwendingen vormen verhaal

"Het was een beetje een puzzel af en toe", zegt Roberts over het afwisselen van de verhaallijnen. "Er zijn allerlei plotwendingen en lagen, en mensen die in bepaalde scènes iets weten maar in andere nog niet." 

Ze moest zo nu en dan terugvallen op regisseur Sam Esmail, die eerder de serie Mr. Robot bedacht. "Soms moest hij het echt even op een rijtje zetten: in deze scène kom je net daar vandaan, dit is wat jij weet, dit is wat zij weten."

De televisieklus leek wat planning betreft veel op die van de ruim vijftig films waar ze de afgelopen dertig jaar aan werkte. "We hebben het in twee delen opgenomen, vijf afleveringen per keer. En Sam heeft alles geregisseerd, dus dat leek heel erg op de omstandigheden op een filmset."

'Het is verleidelijk meteen te bingewatchen'

Alle tien de afleveringen van het eerste seizoen van Homecoming staan deze week online. De actrice ziet daar de voor- en de nadelen van. "Er valt iets voor te zeggen om een week te moeten wachten om ergens achter te komen, dat bouwt de spanning wel op. Maar als kijker is het ook heel verleidelijk om meteen te bingewatchen en je te laten opslokken door het verhaal."

Haar eigen tv-favorieten zijn op dit moment Ozark, The Handmaid’s Tale en Big Little Lies. "Maar ik kom niet veel aan tv toe. Dat is het nadeel van kinderen van elf en bijna veertien; tegen de tijd dat de volwassenen kunnen bepalen wat er wordt gekeken, wil ik eigenlijk zelf ook naar bed."