Een reus van een hond en vier kleintjes kregen de bewoners van het Eindhovense Engelsbergen vorige week op bezoek. De Geldropse honden vormen de aaihondengroep die de senioren, die intensieve zorg nodig hebben, een leuke middag bezorgden. Ze lieten zich aaien, knuffelen en kropen op schoot. Ze toverden een glimlach op de gerimpelde gezichten en maakten verhalen los over de huisdieren die de bewoners ooit gezelschap hebben gehouden.

In de huiskamer zaten tien bewoners te wachten op de komst van de honden. Bowdynn, een waterhond, maakte meteen de blits met haar 63 kilo en een schofthoogte van 80 cm. Ze weet hoe ze mensen moet benaderen. Ze strijkt langs benen, heft haar kop en laat zich graag aaien. Haar bazin houdt het gebeuren van afstand in de gaten, maar Bowdynn weet wat ze doet en besteedt ook aandacht aan de verzorgsters.

Mevrouw Pinkster (80) krijgt tranen in haar ogen als ze door de waterhond benaderd wordt. "Ach, dat brengt herinneringen boven", zegt ze. "Ik had vroeger een stabij. Hier kunnen we geen hond hebben, dat is jammer. Honden zijn fantastisch." De zwarte dwergpoedel Roxette doorbreekt de herinnering door voor haar voeten te gaan zitten en laat Pinkster weer lachen. En dan wil Roxette best even op schoot.

De aaihondengroep van de Geldropse Hondenclub de Kempen bestaat zo'n jaar of vijftien. "Tijdens COVID-19 konden we niet naar instellingen gaan", vertelt organisator Ger Reker. "Nu doen we dat weer eens in de maand. Deze vijf zijn niet de enige honden die tot de aaihondengroep behoren, de samenstelling wisselt. Het is maar net welke eigenaren tijd hebben."

Van welk ras de hond is, maakt voor de groep niet uit. "Een hond moet rustig zijn en meer op mensen gericht dan op andere honden. De mensen waar we op bezoek gaan, maken soms onverwachtse bewegingen en dan mogen ze niet schrikken. Verder is het een kwestie van een keer proberen of het voor hond en baas leuk is."

Reker heeft zelf een aantal honden die hij mee kan nemen. Deze keer had hij Venna bij zich, een pup van 13 weken. "Jong geleerd is oud gedaan", zegt hij met een lach. Natuurlijk vindt iedereen het kleintje te schattig voor woorden. Ze laat zich gewillig optillen door haar baas om zich te laten aaien

An Reyalt (80) vindt teckel Noa leuk. Die kijkt haar aan met haar trouwe hondenogen en tovert een glimlach op het gezicht. "Ik had vroeger een alle-rassen-hond", herinnert ze zich. De bazin van Noa, Vera Kox, heeft haar werkende leven doorgebracht als verpleegkundige in het Anna Ziekenhuis. Ze beheerst de kunst van een praatje maken. Ook met de bewoners die aan dementie lijden zoals Ellie van den Berk die het liefst alle honden tegelijk op schoot wil. Hondje Pam die als een vrije vogel door de huiskamer zwerft en kijkt wie aandacht wil, blijft bij Ellie geduldig zitten.

"De mensen vinden het geweldig", weet activiteitenbegeleidster Femke van den Akker. "Ik zie het aan de mimiek." Daaraan is het niet alleen te zien, de mensen die kunnen lopen volgen de honden op weg naar de uitgang. Beneden in de hal gaat de knuffelpartij nog even door.

De honden zijn na het bezoek dat een uur heeft geduurd zichtbaar moe. Ze hebben met geen blaf van zich laten horen. De bazen zijn tevreden. "Het is een kleine moeite", vindt bazin Marianne van Laarhoven. "Het maakt de mensen blij en daar krijg ik energie van."