Een jaar na het stintongeluk in Oss, waarbij vier jonge kinderen om het leven kwamen, onthult de gemeente Oss vrijdag een herdenkingsmonument. Ine Spee was na het ongeval crisisadviseur op de school waar een aantal van de omgekomen kinderen op zaten. Ze vertelt over de weken kort na het ongeval en dat iedereen zoiets op zijn eigen manier verwerkt. "Na enkele dagen rouw waren er ook al kinderen die weer wilden rekenen."

"Een school of kinderopvang moet een plek zijn waar kinderen veilig zijn. Als er dan toch iets gebeurt op of rond die plek, waar ouders hun kinderen aan toevertrouwen, dan raakt je dat. Mij ook, want ook ik heb kleinkinderen die naar de kinderopvang worden gebracht", vertelt Ine Spee, crisisadviseur bij het Instituut voor Psychotrauma (IPV). Ze hielp basisschool De Korenaer om de draad weer op te pakken na het stintongeval in Oss. Hoe moeilijk dat ook was.

Ze heeft al tijdens meer crisissituaties hulp moeten bieden, zoals na de vliegramp met vlucht MH17 en na de cafébrand in Volendam. "Maar het werk dat ik in Oss heb gedaan zal ik niet vergeten. Het ging om vier kinderen die waren omgekomen en dat maakte het bijzonder aangrijpend."

Spee had op 20 september 2018 een teamuitje van het IVP en reed met oude auto's door de polder. "Ik volg het nieuws altijd en toen het bericht uit Oss binnenkwam hadden we het er met elkaar over. Vervolgens schoten we al snel in de werkstand, omdat we mogelijk vragen zouden krijgen over de hulp die we konden bieden."

'Er waren na enkele dagen al kinderen die weer wilden rekenen'

Die vraag kwam inderdaad snel en een dag na het ongeluk liep Spee De Korenaer binnen. "Je weet dan nooit wat je tegenkomt, maar ik trof een school die heel blij was om ondersteuning te krijgen en waarvan het personeel zei: 'Wat fijn dat je er bent'."

Met het lesgeven bemoeide ze zich geen moment. "Dat kunnen leerkrachten veel beter dan ik. Ik moest ze een soort steuntje in de rug geven." En dus hielp ze hen om voorbereid te zijn op de verschillende manieren waarop de kinderen en ouders op De Korenaer zouden reageren. "De eerste dagen heerste er een losse structuur en moet je kijken wat er nodig is. Maar na enkele dagen rouw waren er ook al kinderen en leerkrachten die dachten: mag ik alsjeblieft weer rekenen? Het is dan heel goed om verschillende mogelijkheden te bieden aan kinderen en leerkrachten."

Spee's zoon overleed ook op jonge leeftijd

Wat Spee meestal niet vertelt, ook niet op de school in Oss, is dat ze zelf ook een kind heeft verloren. In 1991, overleed haar vierjarige zoon Mark. "Ik vertel het in sommige situaties tijdens mijn werk wel, maar alleen als het functioneel is. Soms kan het helpen als je zegt dat je het verdriet kent. Maar ik ben er wel voorzichtig mee, omdat je er voor de ander bent."

Ze was er niet bij toen de leerlingen van De Korenaer te horen kregen dat hun klasgenootjes waren omgekomen, maar "kinderen zijn dan eerst kinderen", weet ze.

"Het hele begrip dood is voor kleine kinderen heel abstract. Er zijn kinderen die zich afvragen: kan mij dit ook overkomen, maar anderen beginnen over de nieuwe schoenen die ze onlangs hebben gekregen."

Lastig omdat iedereen ineens verdriet heeft, 'maar het is jóúw kind'

Spee heeft geen contact gehad met de nabestaanden van de bij het stintongeval omgekomen kinderen, want ze was er voor de begeleiding van de school. Wel denkt ze dat het voor de nabestaanden lastig moet zijn dat het ongeluk in Oss tot "nationale rituelen" leidt. "Je moet je voorstellen dat de namen van jouw kinderen herhaaldelijk in de krant staan. Jouw kind is dan ineens van iedereen en iedereen heeft daar verdriet over. Maar het is jóúw persoonlijke rouw om jouw kind."

Vrijdag is er een herdenking op De Korenaer. Mogelijk komt Spee daar de nabestaanden tegen. "Dan past mij slechts bescheidenheid, hoewel ik mij betrokken voel en mijn hart naar hen uitgaat."

Spee is ook uitgenodigd om vrijdag bij de onthulling van het herdenkingsmonument in Oss te zijn. "Ik vind het heel bijzonder en attent dat ik daarbij mag zijn. Ik heb de gemeente voor de uitnodiging bedankt, maar ga er niet naartoe. Ik ben er voor de begeleiding van de school, maar vind niet dat ik bij de onthulling van een monument hoor."