Na de boeren trokken ook de bouwvakkers woensdag naar het Malieveld in Den Haag. Ze protesteren niet alleen tegen het stikstofbeleid, maar zijn ook boos over de beperkingen waarmee ze te maken hebben door zogeheten PFAS-regels. Daardoor mag veel minder grond worden verplaatst, waardoor veel bouwprojecten niet kunnen beginnen. Drie bouwvakkers over wat voor gevolgen dat voor hen heeft.

Jelle Wierda (links) heeft zijn eigen aannemersbedrijf en uitzendbureau in het Friese Oldeboorn. Hij is samen met zijn zoon Gerrit (rechts) op het Malieveld. Gerrit volgt een opleiding op een school voor grondverzet, en werkt samen met zijn tweelingbroer die zzp'er is.

JW: "Bij het uitzendbureau merken we nu al dat we mensen overhebben. De mensen die we in dienst hebben, moeten we gewoon doorbetalen terwijl die geen geld binnenhalen. Dat kost mij dus geld. We hebben bepaalde mensen gelukkig elders kunnen inzetten, maar dat is eigenlijk een noodoplossing."

"De mensen die we in dienst hebben, krijgen straks ontslag, want anders kunnen we het niet volhouden. Waarschijnlijk nog voor het eind van dit jaar. Ik maak me voor mezelf nog niet zo veel zorgen, maar wel voor mijn drie zoons, die allemaal in het grondverzet zitten."

GW: "Ja, ik maak me zeker zorgen over mijn toekomst. Als je straks geen grond meer mag verzetten, wat ga ik dan doen? We hebben laatst een tuin afgegraven die we niet meer konden aanvullen omdat er geen grond meer was. Dat wordt straks alleen maar erger."

"Ik ben dit jaar begonnen met de uitvoerders-opleiding en eind dit schooljaar klaar. Ik ben nog druk op zoek naar een stagebedrijf maar dat is erg lastig, want ja, wie gaat er nu nog mensen aannemen voor een stage? Na mijn opleiding kom ik ook niet zomaar aan het werk, want als er geen werk is, gaan zzp'ers en uitzendkrachten er als eerste uit. Dan ben ik er straks een die thuis moet zitten."

John Beks is vrachtwagenchauffeur bij een bedrijf uit Helvoirt. Het bedrijf transporteert niet alleen zand en grond, maar verricht ook sloopwerkzaamheden.

JB: "De PFAS-normen zijn zo laag, dat het voor ons een onwerkbare situatie is geworden. We kunnen geen grond verplaatsen en als dat wel kan, dan hangt er zo'n kostenpost aan dat je er akelig van wordt."

"We hebben nog een beetje grond kunnen sparen die we nu nog kunnen transporteren naar andere plekken. Maar de grond in dat depot raakt ook op. Misschien kunnen we nog een paar weken rijden. We doen nu alles alleen met eigen auto's, terwijl we normaal gesproken misschien wel honderd transporteurs van buiten het bedrijf inhuren. "

"Doordat we ook sloop- en straatwerkzaamheden doen, kunnen we aan de gang blijven. Maar ook dat houdt een keer op. Als er een gebouw staat dat gesloopt moet worden, maar er mag niks met de grond eronder gebeuren, dan hoeft het ook niet gesloopt te worden."

"Als dit nog langer blijft duren, vloeit het werk weg. Ik hoop op verbetering, maar op den duur ben ik wel bang voor mijn toekomst, ja. Ik hoor al van mensen die een tijdelijke WW-aanvraag hebben gedaan."

Maurice Mos is kraanmachinist in Den Haag. Voor hem was het niet veel moeite om naar het Malieveld te komen, maar dat wil niet zeggen dat hij tegen minder problemen aanloopt.

MM: "Nu heb ik nog genoeg werk te doen, maar je merkt wel dat het steeds minder wordt. De mensen in het noorden hebben er nu al flink last van en dan komt het langzaam deze kant op. In het westen van het land zijn meer bouwprojecten dan in het noorden. In het aantal aanvragen merken we al dat de vraag afneemt."

"We zijn nu nog bezig met lopende bouwprojecten en doordat ik als kraanmachinist wat verderop in de bouwketen zit, merk ik de gevolgen pas later. De grondverzetters hebben er als eerste last van, dan de heiers en dan wij pas."

"Ik maak me geen zorgen dat ik over een maand thuiszit, maar wel dat het straks minder wordt. Er komt dan minder geld binnen en daar wordt de sfeer niet beter van. We hebben net die andere crisis gehad, draaien op volle toeren en dan krijg je dit."