Shadows in the Sun

Semi-literair, vederlicht drama over schrijverschap, liefde, en de geneugten van Italiaanse wijn.

Geslaagde, sympathieke formulefilm waarin zelfs de vele clichés het aanzien waard zijn. De locatie is zonovergoten Toscane, en dan kan er nog maar weinig mis gaan. Zeker niet met zo'n romantisch onderwerp als in Shadows in the Sun.

De ooit zo gevierde schrijver Weldon Parish leeft al twintig jaar een teruggetrokken leven in deze schitterende Italiaanse streek. De jonge rookie Jeremy Taylor krijgt van zijn Londense uitgever de opdracht om Parish weer over te halen tot een comeback. Isabella, de fraaie dochter van Parish, gaat Jeremy wel leuk vinden en vice versa.

Writer's block

De moeizame start tussen Parish en Jeremy is clichématig uitgewerkt, maar daardoor niet minder vermakelijk. De jonge knul komt eerst met gladde uitgeverspraatjes aan die net zoveel kans van slagen hebben als wanneer een muis wil paren met een rhino.

Maar het joch zet door en langzaam begint Parish zich aan hem te warmen. Dat de auteur stiekem de angst blijkt te hebben om zijn vroegere succes nooit meer te kunnen evenaren, komt bepaald niet als een verrassing uit de lucht gevallen.

Luxe

Filmen in Toscane is als onbeperkt mogen shoppen in een luxe warenhuis. De oude dorpelingen op bankjes voor hun huis, de karaffen fonkelende rode wijn op de houten tafels op de buitenterrassen, de glooiende gouden heuvels (om maar in clichés te blijven). Regisseur Brad Mirman stapelt verrukking op verrukking.

En net zo luxe is om Harvey Keitel te zien sjmieren als Parish, of de wapperende zwarte lokken van de beeldschone Claire Forlani als Isabella. Het is nauwelijks te geloven dat zo'n rotweiler-kop als Keitel zo'n plaatje van een dochter zou kunnen voortbrengen, maar goed.

En Joshua Jackson is prima gecast als de schutterige redacteur: je krijgt sterk het idee dat hij hier zichzelf heeft kunnen spelen.

Camaraderie

Het is allemaal schattig, net zoals Jeremys eigen schrijversaspiraties die op zijn beurt weer door Parish worden aangewakkerd. Dankzij hun toenemende camaraderie aan die houten tafels en veel sloten wijn.

Het is al met al zó'n lekker leven dat het een wonder mag heten dat die twee mannen weglopen van de zon op hun wangen en de geur van rozemarijn in hun neus, voor een ploeterend schrijverschap achter de typemachine.

Maar die creatieve kriebels he? Het móét eruit.

Uiteindelijk weten ze daar elkaar van te overtuigen, ook al gaan die eveneens gepaard met de nodige clichés over artistieke driften.

Geeft niks: fijne film.

Tip de redactie