Wuthering Heights

TV-serie van de BBC uit de jaren 70, gebaseerd op het gelijknamige, wereldberoemde boek van Emily Brontë.

Van Brontës onsterfelijke klassieker zijn alleen al voor film en tv meer dan een dozijn versies gemaakt. Het boek is dan ook zo rijk, dat er plenty regisseurs te vinden zijn die keer op keer hun eigen visie op de twee hoofdpersonages, Heathcliff en Cathy, willen geven, en elke versie is anders.

Voor deze uit '78 heeft regisseur Peter Hammond gekozen voor een 'grimmige' uitvoering, een stijl die in die tijd wel vaker in zwang was. Geen verluchtiging, geen romantisering, geen zoetgevooisde romantiek.

Paradepaardje

Heathcliff (Ken Hutchinson) is qua karakter een kind van zijn omgeving. Verweerd, ruig, duister en altijd somber door donkere wolken in de lucht. Zoals Engelse klassiekers betaamt, is er een onmogelijke liefde in het spel die hem tot op het bot verteert.

Tussen hem en Cathy laaide een hartstocht zoals alleen Brontë die kon beschrijven, maar het mocht niet zo zijn. Standenverschil, het paradepaardje van eeuwen Engelse literatuur, werkt als een splijtzwam tussen hen tweeën. Dat wat gods eigen geschenk aan Heathcliff & Cathy was, ontaardt in een hopeloze passie die een van hen tweeën fataal wordt.

Spooky

In deze versie werkt Hammond met flashbacks. De jonge reiziger die onderdak vindt bij een bijzonder woeste Heathcliff, wordt diezelfde nacht gevisiteerd door het spook van Cathy. En daarna ontvouwt de complexe plot zich gedurende 250 minuten van zeer degelijke televisie.

Ook de tijdgeest indachtig is het soms behoorlijk sinister, en de duistere scènes doen bij vlagen wel verlangen naar die sprankelende verfilmingen van Britse classics die pas veel later bonton werden.

Maar het moet gezegd: Brontës boek leent zich voor deze visie, met die mystieke elementen en een onverwoestbaar geloof dat ware liefde de grens tussen dood en leven overschrijdt.

Romantiek in de meest duistere zin des woords.

Tip de redactie