Dresden

Duitse miniserie over de dagen voorafgaand aan de nacht van 13 op 14 februari 1945, toen de Geallieerden de stad Dresden bombardeerden. Voordat het Armageddon losbarst, worden een Britse spion en een Duitse verpleegster verliefd op elkaar.

Dresden is van de makers van Der Untergang, dat ijzersterke drama over de laatste dagen van Hitler. Het meest verontrustende aan die film was dat Hitler niet eens werd afgebeeld als een monster. Ook niet als een aardige man, maar eerder als iemand die zo doorsnee is dat het kwaad, zo lijken de makers hiermee te bedoelen, in ons allen kan schuilen.

Liebesgeschichte

Deze nieuwe visie op Dresden dan. Hiervoor is gekozen voor een niet al te origineel uitgangspunt: een liefdesrelatie tussen twee mensen uit elkaar vijandig gezinde kampen. Dat is zo obligaat uitgewerkt als het klinkt.

Een Engelse parachutist raakt gewond bij zijn landing vlakbij Dresden, en verstopt zich in de kelder van een Duits ziekenhuis. De verpleegster die hem in zijn schuilplaats ontdekt geeft hem niet aan, maar brengt hem water en wat te eten. Twee scènes later kijken ze elkaar diep in de ogen en klinkt de vioolmuziek, ondanks dat zij al verloofd is met een arts uit dat ziekenhuis.

Jan Modaal

Wat we vooral moeten begrijpen is hoe de gewone mensen zijn getroffen door het bombardement. Maar in deze miniserie zijn ze wel heel erg gewoon. Ondanks dat de oorlog nog niet geslecht was, zien we maar één keer ergens een nazi-vlag wapperen. Voor de rest eten de mensen taartjes in de salon, wassen hun wasje en begroeten elkaar vriendelijk op straat.

De vader van de verpleegster brengt nog iets van oorlogsdrama binnen door veel geld te verdienen met het stelen van medicijnen. Zo probeert hij de toekomst voor hem en zijn naaste familie veilig te stellen. Hij betrekt zijn aanstaande schoonzoon in het complot, die zijn Eed van Hippocrates verbluffend argeloos opzij zet. Niet omdat hij een kwaaie aap is, maar omdat die plotlijn niet noemenswaardig is uitgewerkt.

Stereotiep

In de tweede helft (de serie duurt 3 uur) komt natuurlijk dat bombardement. Dat is goed gedaan, net zoals de rest van deze smetteloos geproduceerde miniserie en aan het acteren valt ook weinig op te merken.

Maar er zit geen ziel in deze film; en dat is heus niet omdat we zo graag stereotiepe foute moffen in een oorlogsepos willen zien. Door Der Untergang werd je zowat uit je stoel gemept, naar Dresden kijk je met waardering maar het lot van Dresden bereikt je hart niet. Hitler werd vrij gewoontjes neergezet, maar wat glinsterde er gevaar achter die ogen, psychopathisch gevaar.

Coventry

In Dresden is het mensendecor als die uit The Truman Show: in scène gezet, ingekleurd volgens het boekje en vlak gepresenteerd. Ja ja, de gewone bewoners van de monumentale stad zijn zwaar getroffen.

Het is het Duitse equivalent van Coventry, en met reden onderhouden deze twee steden nog altijd een speciale band met elkaar. Het bombardement van Dresden was wat: een wraakactie? Een noodzaak vanwege militaire strategie? Een fuck-up van militaire officieren in het Geallieerde leger? Er zijn genoeg vragen te stellen over 13 februari 1945, maar deze productie geeft er geen historisch bevredigend antwoord op.

Het is gewoon mooie televisie.

Tip de redactie