Intens psychologisch drama waarin een internetdate tussen een 14-jarige studente en een 32-jarige fotograaf de stadia doorloopt van onschuldig naar verontrustend naar onheilspellend naar regelrechte gruwel.

Gedurende enkele chatsessies dagen Thonggrrrrrl14 en Lensman319 elkaar een beetje uit, zoals chatters elkaar wel vaker uitdagen. Via internet is het safe; totdat de een de fatale fout maakt door in te stemmen met een date in een coffeeshop.

Alhoewel in het begin al snel wordt vrijgegeven dat de dertiger niet geheel gezonde gevoelens heeft voor jonge meisjes, wordt niet de 14-jarige het slachtoffer van deze ontmoeting.

Gewaagd geflirt

Ze ontmoeten elkaar, en de ontwapenende Hayley (Ellen Page) blijkt allesbehalve naïef. Dat ze voor de charmes van de aantrekkelijke Jeff (Patrick Wilson) valt en besluit met hem mee naar zijn huis te gaan, lijkt aanvankelijk een weloverwogen beslissing van een vroegrijp slimmerikje.

Bij hem thuis durft ze het aan om flink te flirten, wodka-jus te drinken en een uitdagend gogo-dansje te doen. Ze licht zelfs al de zoom van haar hemdje. Knipoog.

Blijkbaar denkt ze de situatie voldoende onder controle te hebben bij een volwassen man in een afgelegen huis waar de muren volhangen met pikante foto's van jonge meisjes. 'n Schepje erbovenop: zij mixt zelfs zijn volgende cocktail, en even later verliest Jeff het bewustzijn.

Engel der Wrake

Als Jeff bij zijn positieven komt, zit hij tegenover een andere Hayley. Hij is vastgebonden. De jonge Engel der Wrake wijst hem met glasheldere meisjesstem op zijn afwijking, confronteert hem, dwingt bekentenissen af en duwt hem met psychologische en fysieke martelingen steeds verder naar de afgrond.

Tot aan een bloedstollende scène waarbij vooral mannelijke kijkers de benen stijf over elkaar zullen slaan. Het is een date from hell waarbij de twee hoofdrolspelers, die vrijwel alleen in beeld zijn, geen van beiden de sympathie van de kijker zullen hebben.

Maar wat spelen ze formidabel, wat is die sfeer verstikkend sinister, en hoe behendig laat debuterend regisseur David Slade in het midden welke motieven zij hebben en wat waarheid is.

Japanse revenge

De documentaire bij de extra's (een lange gelukkig, want een film als deze roept veel vragen op) wijst uit dat Hard Candy een creatie is van producent David Higgins. Die baseerde het verhaal op een Japans fenomeen waarbij jonge meisjes georganiseerd zoeken naar gemankeerde zakenlui die hun zinnen hebben gezet op piepjonge bloempjes.

Page & Wilson vertellen over hun vlijmscherp getande kat-en-muis-spel, en Wilson, bijna de hele film geketend en overgeleverd aan de beulen, laat zich ontvallen hoe de druk wat van hem afviel bij de lunch omdat Page het kindermenu kreeg.

Ook de regisseur en de scenarioschrijver doen hun duit in het extrazakje over deze schokkende film, die echter eerder een raadselachtige horrorfilm is dan Todd Solondz' pedo-portret Happiness.

Het is een duister, schimmig portret van dader/slachtoffer waarbij de rollen wisselen, en creepy genoeg om erg veel indruk te maken.