Tijdens een shoot-out tussen politie en misdadigers, vallen er doden. Wie schoot er op wie? Werk aan de winkel voor het CSI-team in deze extra lange episode.

De eerste 15 minuten van deze CSI - A Bullet Runs Through It lijkt de openingsscène wel uit Saving Private Ryan. De kogels blijven in het rond fluiten, en in dit vuurgevecht tussen de politie, het Special Team Force en latino criminelen vallen er links en rechts slachtoffers. Maar de hamvraag waarvoor het vaste CSI-team wordt ingeschakeld, is: "Wie schoot er nou precies wie neer?" Vooral de gesneuvelde agent Bell houdt de gemoederen bezig bij Internal Affairs: is hij neergeschoten door de eigen arm der wet, of stond hij ongelukkig opgesteld in het spervuur van de criminelen?

Raciale troefkaart

Naast deze interne aangelegenheid, wordt ook de raciale troefkaart getrokken. Voor moeders maakt het namelijk niet uit of hun zonen een strafblad hebben dat zo lang is als de Sunset Strip in Las Vegas: hun kindje ligt in het mortuarium en dat is racistisch onrecht. Haar zaak wordt extra aangejakkerd door een mede-Latino die een treetje hoger staat in de maatschappelijke hiërarchie dus ook meer onrust kan zaaien. Zijn zoon is als onschuldige bijstander getroffen door een verdwaalde kogel, en die vermaledijde politie zal wel weer proberen om de zaak onder de mat te schuiven.

Opsporing Verzocht

Deze CSI is als een reconstructiefilmpje uit Opsporing Verzocht, maar dan stukken leuker. Het vaste CSI-team van Gil, Greg, Sara, Hodges, Brown en Nick rennen zich het vuur uit de sloffen om een exacte tekening te geven van wat zich op die lawaaierige schietmiddag heeft afgespeeld. En daarbij wordt natuurlijk de cinematografische riedel CSI-trucs toegepast, met de bekende dynamische camera die door lood en oud ijzer heen filmt om de platgeslagen kogels uit verborgen plekken te peuteren.

Liever geen drama

Het is vooral dit en de nodige actie waar A Bullet Runs Through It om draait. Een aanvankelijk in staat van beschuldiging gestelde rechercheur, Sofia, krijgt het pakket 'Gewetensconflict' toegeschoven om het dramatische effect te verhogen. Dat is geen bijdrage om over naar huis te schrijven. Tijdens een gesprekje met Brass vliegen er wat clichés over tafel dat zoiets nu eenmaal kan gebeuren, en kauwt Sofia even op de kwestie dat zij altijd die agent zal zijn die een collega heeft doodgeschoten.

Maar in CSI is geen tijd voor te lange therapeutische gesprekken, want die detoneren met de zwiepende camera en de flitsend gemonteerde scènes. Die we, eerlijk gezegd, ook het liefst hebben bij deze politieserie. Het is goed gemaakt, onderhoudend forensisch gefröbel en deze speciale aflevering duurt, zoals gezegd, lekker lang.