Smeltend mooi verhaal over familie, vergankelijkheid en meer van die diepe zaken. John Travolta is op zijn best als uitgerangeerde professor met een tomeloze dorst

Het verhaal begint met de dood van Lorraine. Haar dochter Purslane (Scarlett Johansson) was al heel lang van haar vervreemd, maar de dood is zó absoluut en zó cru, dat het afstanden overbrugt tussen mensen die elkaar al veel eerder hadden moeten zien. Purslane, kortweg Pursy, verneemt dat haar moeder haar in New Orleans een woning heeft nagelaten, en pakt haar koffers. Daar aangekomen treft ze twee mannen in haar huis, Bobby (Travolta) en Lawson (Gabriel Macht); vrienden van Lorraine die beweren een deal te hebben dat zij daar konden blijven wonen.

Ménage à trois

Conflict. Want Pursy wil hen niet, en zij haar niet. Toch komt er met horten en stoten een ménage à trois op gang. Lawson is een aspirant schrijver die de goede gewoonte heeft alles wat hij heeft geschreven (en bepaald niet slecht is) misnoegd in stukken te knippen of in de open haard te gooien. Bobby was ooit professor Engelse en Amerikaanse literatuur, maar sloft inmiddels gedesillusioneerd door het leven en neemt een wodka-jus als ontbijt. Het huis is vanzelfsprekend een klerezooi, met charmante stapels boeken overal, dat wel; het brult om een vrouwelijke hand, en net zo vanzelfsprekend grijpt Pursy naar emmers sop en dweilen, en maakt er warempel een supersnoezig stulpje van.

Sweet bird of youth

Gaandeweg beginnen de mannen op hun beurt waardering op te brengen voor deze zelfstandige meid. Dat ze zó mooi is dat je ogen ervan gaan bloeden (Johansson is niet van het slag actrices dat is uitgemergeld tot op de wervelkolom), zal hier ongetwijfeld een steentje aan hebben bijgedragen. Ze halen haar over om een baan als serveerster te laten varen en terug te gaan naar de schoolbanken. Hun eigen ingedutte bestaan vlamt als het ware op met die jeugdige frisheid in hun omgeving, en doet hen beseffen dat voor haar de toekomst nog open ligt.

New Orleans

De couleur locale van New Orleans is erg broeierig realistisch vormgegeven. Met lange zwoele avonden waar mensen zich in hun schommelstoel koelte toewuiven op de veranda, en waar de winter zich niet op zijn plaats voelt. De soundtrack smeert de ziel met veel blues en jazz, en zelf tokkelen de acteurs ook op hun gitaren als ze zich met hun net zo ledige vrienden vermaken op een zooitje bijeengeraapte stoelen. Relax staat in dikke letters over deze taferelen geschreven; loom is het woord dat bij elke scène om de hoek komt kijken - al laat de cast voorbeeldig zien dat achter die voortkabbelende gemoedelijkheid stormachtige gevoelens schuilgaan.

Loutering

En dan volgt natuurlijk de loutering. Pursy moet in het reine komen met de haar onbekende moeder; Bobby en Lawson hebben ook een verleden dat niet langer mag worden verzwegen; Lawson moet zijn boek schrijven, en Bobby moet echt 's ophouden met zoveel te drinken. Aan het eind van deze tedere film krijgt hij daarvoor het allerbeste motief in handen dat een man op leeftijd zich kan wensen. En tussen al dit fraais quoten de belezen heren ook nog eens dichters en schrijvers: de citaten van T.S. Elliot, Dylan Thomas, Steinbeck en aanverwante literaire grootheden vliegen je om de oren. Heerlijk.

Bestel deze dvd direct:


Lovesong For Bobby Long (2DVD) (Special Edition)
Shainee Gabel