Point Blank

Gouwe ouwe revanchethriller uit 1967, een neo-noir waarin het personage tough guy opnieuw werd gedefinieerd.

De tough guy is Walker. Een rol van een uit graniet gehouwen Lee Marvin die minstens anderhalf decennium de trofeebeker zou behouden als de hardste man van het witte doek. Zijn ogen zijn antarctisch, zijn mond een verbeten streep, en hij zegt de eerste 40 minuten weinig meer dan "Waar is Reese?" Reese was ooit zijn vriend en partner in crime. Totdat Reese hem na een roof neerschoot, voor dood achterliet en verdween met zijn buit (93.000 dollar) en zijn vrouw. Met dat motief formaat T-Rex zet Walker de achtervolging in, en daarbij stapelen de lijken zich op tijdens deze wraaktocht als uit een Olympische mythe.

Recht?

Klinkt dat bekend? Mogelijk, want Mel Gibson heeft Marvin in 1999 willen evenaren met de grotendeels mislukte thriller Payback. Het is verbazingwekkend hoe geweld functioneel is in de ene film, en Hollywood-pathetisch in de andere. Walker is geen bijdehante grapjas maar een machine die niets anders wil dan zijn 93.000 dollar, wat gezien het voorafgaande bijna op rechtvaardigheid lijkt. Knap gedaan van regisseur John Boorman om een boef zijn buit te gunnen. Én knap van Marvin, die emotieloos en zonder compassie al wat op zijn weg komt doodschopt of -schiet, totdat hij het deel terug heeft waar hij recht op heeft.

Avantgarde

Geïnspireerd door de Europese cinema van toentertijd, wilde Boorman een innovatieve prent draaien. Hij zet avantgardistische stijlmiddelen in als flashbacks en -forwards, repeatshots, rasters en explosieve kleuren die nog niet eerder werden gebruikt in de Amerikaanse cinema. De soundtrack is navenant. Met hints van rockabilly in dansclubs en de ietwat psychedelisch-jengelende plinkplonk tijdens lange scènes waarin Marvin het doek overheerst met close-ups - met dat markante, gebeeldhouwde smoelwerk dat geen seconde verveelt.

Trapje hoger

Walker, de man zonder voornaam, vindt eerst zijn vrouw. Daarna vindt hij Reese, en ook die overleeft de odyssee van de Engel der Wrake niet. Reese wordt door hem verrast in zijn peperdure penthouse waar hij net een potje seks heeft gehad met een pionnetje van Walker, zijn schoonzus Chriss (Angie Dickenson). Maar Reese blijkt een schakel in een criminele bende waar de 93.000 dollar nog enige treden hoger gezocht moeten worden, en terwijl de ambulancedienst de bloederige resten van Reese van het trottoir schraapt na een tientallen meters hoge val, is Walker alweer op pad naar de volgende. En dan nog een. En dan nog een.

Mausoleum

Los Angeles, de locatie waar het grootste gedeelte van de film is gedraaid, heeft er nooit onheilspellender en killer uitgezien dan in Point Blank. Zelfs het gerinkel van een telefoon klinkt al dreigend, al kun je de grappen van Gibson nog altijd missen als kiespijn. Wat namelijk in die remake nooit naar voren is gekomen, is dat Walkers queeste wel eens een koortsdroom zou kunnen als hij zwaargewond ligt te zieltogen in Alcatraz, met de kogels van Reese in zijn lijf. Boorman suggereert dit met zijn flashbacks, en helemaal aan het eind, als hij weer terug is in Alcatraz waar de 93.000 dollar eindelijk voor het opgrijpen liggen. In plaats van zijn buit te incasseren, trekt Walker zich terug in de duistere coulissen van de beruchte gevangenis. De laatste hint voor de koortsdroom geeft Boorman als hij uitzoomt en het gevangeniseiland in de semi-duisternis eruit ziet als een mausoleum. Justice is done: of niet?


Bestel deze dvd direct:


Point Blank
Angie Dickinson

NUwerk

Tip de redactie