Ware passie slecht elke barrière, en laat mensen met open ogen naar hun ondergang lopen. Althans, dat is wat deze curieuze prent ons wil laten geloven.

Passie is het hart van deze film. Een alles verslindende, rauwe, ruige Neanderthealer-soort van passie die overweldigend bezit neemt van een getrouwde vrouw en haar tuinknecht. Hey, kennen we dat niet uit Madame Bovary? Jawel, alleen was Flaubert er een stuk beter in om ons te laten begrijpen waarom Madame Bovary en haar tuinknecht alles trotseerden om maar bij elkaar te kunnen zijn. Regisseur David Mackenzie had voor Asylum een vergelijkbaar boek als uitgangspunt: de gelijknamige roman van Patrick McGrath die - naar ik hoop - zijn case overtuigender heeft neergepend dan we uit deze verfilming kunnen opmaken.

Visie

Boekverfilmingen blijven moeilijk. Een regisseur heeft een ijzersterke visie nodig om de essentie van het boek eruit te vissen en naar film te vertalen. Dat betekent keuzes maken, en de meeste regisseurs gaan vooral de mist in door personages betekenisloos naar voren te halen en weer in de coulissen te laten verdwijnen. Die blooper begaat Mackenzie niet, maar daarentegen heeft hij zijn filmversie weer dermate afgepeld dat de hoofdpersonen verbijsterende paden betreden waar we geen chocola van konden maken.

Klussen in de tuin

Wat wil het geval. De degelijke psychiater Max (Hugh Bonneville) neemt vanwege een promotie zijn echtgenote Stella (Natasha Richardson) en jonge zoontje Charlie mee naar een Engelse uithoek waar een kliniek (asylum) staat. Een van de patiënten, Edgar (Marton Csokas - nooit van gehoord) komt bij hen klussen in de tuin, in het kader van bewegingstherapie. Charlie, die weinig aandacht krijgt van zijn ouders, ontwikkelt een vriendschappelijke band met Edgar. Dat is leuk, behalve dat Edgar al 6 jaar zit opgesloten omdat hij uit ziekelijke jaloezie het hoofd van zijn echtgenote heeft afgehakt.

Trippel trippel

Nou komt Stella niet over als de eerste de beste domme muts, en van haar man zal ze ook het een en ander opsteken. Maar het is zo fijn voor Charlie dat hij een vriendje heeft, dat ze haar zoontje met een psychisch gestoorde patiënt laat omgaan. En ja, die Edgar heeft ook zulke smeltend-mooie bruine ogen dat ze zelf met hoog opgetrokken rokje het tuinhuis-in-aanbouw binnentrippelt om zich eens lekker door diezelfde gemankeerde moordenaar te laten uitwonen. Begrijpelijk toch? En ze krijgt de smaak te pakken, want de hitsige uitjes naar de tuin worden zo frequent dat men erover gaat smoezen. Voordat de leiding kan ingrijpen, weet Edgar echter te ontsnappen.

Jerry Springer

Dat gevoos met convicted killers is Jerry Springer-waanzin, want die vermeende passie wordt door niets anders ingeleid dan door wat vurige blikken. Dat ze inmiddels zo verslingerd is aan Edgar dat ze hem zelfs op zijn schuiladres opzoekt, moeten we maar voor lief nemen. Het goud van zijn pik zagen we in elk geval niet schitteren. Ze laat zelfs huis en haard (en kind!) in de steek om aan hem te blijven plakken, ook al begint hij zich bij haar ook te ontpoppen als een gewelddadige jaloerse silverback. We zien het gebeuren, de acteurs storten zich vol overgave op elkaar en op hun rol, maar het geheel is net zo begrijpelijk als een Ahmadinejad met keppeltje op. Open dag van Paviljoen 7 Maar het wordt allemaal nog gekker hoor. Ian McKellen is in een bijrol aan het schmieren als Edgars psychiater, die niet alleen de macho-confrontatie opzoekt met Max maar ook een verborgen agenda blijkt te hebben waarvoor hij wel in zijn eigen kliniek mag inchecken. Zal ook wel een vorm van passie zijn. Voor de gemiddelde kijker is het alsof het paviljoen een poosje zijn deuren open heeft laten staan zodat een handjevol patiënten een film kon opnemen.


Bestel deze dvd direct:


Asylum
Gus Lewis