Voor tv gemaakte kleffe verfilming van Zora Neale Hurstons boek over een vrijgevochten meid in de jaren '20: na wat liefdeloze huwelijken vindt ze geluk.

De producent van deze film is Oprah Winfrey, en die heeft haar signatuur in dikke letters op deze film gekalkt. De boodschap is wat je bij elke talkshow van Oprah kunt verwachten. Geloof in jezelf, en alles 'sal reg kom'. Laat je niet kisten, volg je droom, en liefde zal je beloning zijn. Het zijn de clichés uit een kasteelromannetje, en dat is precies wat deze film is. Een banale soap die wederom de vraag oproept waarom Halle Berry - die de hoofdrol speelt - ooit een Oscar heeft gewonnen. Wat een a-charismatische actrice kan ze toch zijn, ondanks die huid van goud en gezichtje als een camee.

Vrijgevochten

Halle speelt Janie, een jonge zwarte vrouw die droomt van prinsen op witte paarden met warme armen en genoeg passie voor een broeikaseffect. Maar we schrijven de jaren 20, dus Janie moet haar oma gehoorzamen en trouwen met een fatsoenlijke vent. Ze trouwt met een boerenkinkel, maar laat zich niet lang daarna kapen door een iets veelbelovender exemplaar. Na de eerste huwelijksroes blijkt echtgenoot nummer twee zich te ontpoppen als een jaloerse, onderdrukkende, gewelddadige lul. Gelukkig gaat ie dood en is Janie weer vrij, met nog een aardig zakcentje bovendien. Los gaan Janie's krullen weer, zwierig over de schouders want dat symboliseert de vrijheid zo leuk.

Gladjanus

De volgende stereotiepe kandidaat is de veel jongere Tea Cup. Een gladjanus die op een dag hun dorp aandoet met wijd openstaand hemd, zodat Janie koortsige blikken op zijn gewelfde torso kan werpen. Na wat obligate hofmakerij rollebollen ze weldra door de slaapkamer, waarbij Janie via een genotzuchtig kreunende voice-over kan lispelen dat ware liefde nu op haar pad was gekomen. Hoofdje achterover geworpen in extase voor wie de boodschap mist. Dan wordt er warempel nog een plotje ingebouwd dat er even op lijkt dat de dekhengst haar om haar geld wil, maar Tante Oprah komt direct met de wijsvinger zwaaien dat we niet zulke vooroordelen moeten hebben. Pardon Miss Winfrey. Tea Cup deugt namelijk echt: zielsgelukkig snijdt het duo komkommers om de kost te verdienen waarbij Janie happy door de velden dartelt, en dan gaat ook Tea Cup dood. Snif snif.

Blaue Hinein

Janie lepelt haar zeurverhaal op aan de enige buurvrouw die haar bij haar terugkeer iets te eten komt brengen. De rest van de buurt zit onbegrijpelijk te roddelen en als een Evert Santegoeds te speculeren over Tea Cup. Maar Janie is vrij, weet u wel, dus trekt zich er niets van aan. Ze heeft van het leven geleerd dat - zet je schrap voor de tegelspreuk - 'liefde als de zee is die elke keer een andere kust bereikt', aldus de voice-over terwijl Janie op de veranda zit te schommelen op de schommelstoel en met tevreden blik ins blaue Hinein staart. Einde. Mocht er nog iemand een nano-millimetertje zin hebben om Hurstons boek te lezen, dan zal dat voornemen na dat prulfilosofietje definitief de nek zijn omgedraaid. Wat een kleffe shit.


Bestel deze dvd direct:


Their Eyes Were Watching
Michael Ealy