Nicolas Cage is met zijn lange, tragische hoofd geknipt voor de rol van sneue Timofeeff

The Weather Man is aangemerkt als een 'komisch' drama, maar het is er wel een met een stekelig randje. Want wat een sneue vent is deze David Spritz alias The Weather Guy. Het huwelijk met zijn vrouw (Hope Davis) is op de klippen, hij krijgt geen vat op zijn mollige 12-jarige dochter, en zijn Pulitzer Prize winnende vader (Michael Caine) heeft voor alles wat zijn zoon doet een net zo meewarige als begripvolle glimlach. 'Ach, je bedoelt het vast goed,' zeggen zijn oude ogen als hij naar zijn harkerige zoon kijkt. Kan het nog dodelijker?

Midas' duistere broertje

Spritz is geen Fargo's Jerry Lundegaard of een slachtoffer van Murphy's Law. Het is gewoon dat hij bij alles wat hij doet overtuigingskracht mist, en dus faalt. Een leuk bedoelde wedstrijd op het ijs, waarbij hij zijn dochtertje aanspoort om door te zetten, eindigt voor haar in een lelijke valpartij. Een jolig naar zijn ex geworpen sneeuwbal komt pijnlijk midden tussen haar ogen. Het is alsof Spritz wordt geleid door het duistere broertje van Midas, zo hopeloos pakt alles uit.

Riekend aura

Wat we Spritz zien doen, lijkt het lot van elke eeuwige twijfelaar. Zo'n verkeerde sneeuwbal is geen ramp maar zelfs komisch als de gooier met oprechte vrolijkheid en dito spijt zijn blunder toegeeft. Z'n dochter had wel degelijk pit getoond als zij diezelfde energie bij haar vader had bespeurd. Maar Spritz heeft dat ergerlijke trekje van mensen die onzekerheid voelen over alles wat ze doen en wat ze zeggen: dat ruik je aan iemand, en het verspreidt een aura waar je het liefst zo ver mogelijk bij uit de buurt wilt blijven.

Levenslesjes

Cage is werkelijk geweldig als deze haast neurotische loser. En hij weet net voldoende sympathie voor zijn personage op te roepen, anders ruk je na 10 minuten deze schijf al uit je DVD-apparaat. We hoeven geen medelijden met hem te hebben, noch er iets van op te steken. Het bewonderenswaardige van regisseur Gore Verbinski is dat hij niet meer heeft gedaan dan een venstertje creëren op iemands leven, zonder moralisme of levenslesjes. Hij laat het aan de kijker zelf over om te proberen te begrijpen wat een man als Spritz doorstaat, en daarmee is The Weather Man eerder een karakterstudie dan een film met een pointe.

Extra's

Waren ze melig of waren ze gewoon flauw, de samenstellers van de extra's? Die bieden de gebruikelijke featurettes met Making of en wat kwekjes, maar ze zijn vernoemd naar termen uit de dagelijkse rapportage over het weer. Met termen als Relatieve Vochtigheid en Voorspelling. Gek genoeg niets over 'Er nadert een depressie'. Als je toch al obligaat bezig bent, trek 'm dan over de top van zelfspot. Maar eigenlijk past dit sukkelige gedoe wel weer prima bij de stemming van de hoofdfilm.