5 klassiekers van wijlen schrijver Tennessee Williams, ook wel de Shakespeare van de 20ste eeuw genoemd

Het zijn de bekende titels als A Streetcar Named Desire en A Cat on a Hot Tin Roof, en minder bekende als The Roman Spring of Mrs. Stone, Sweet Bird of Youth en The Night of the Iguana. De films kunnen bogen op bekroonde rollen van Marlon Brando, Paul Newman, Vivien Leigh en Geraldine Page. De tijdloze stukken van Williams werden (en worden nog immer) keer op keer op toneel uitgevoerd, en bieden ook stof voor ijzersterke filmscenario's. De filmversies uit deze box (uit de jaren 50 en 60) zijn de allerbeste adaptaties van het Williams-oeuvre.

Spreekbuis op toneel

Williams worstelde zijn hele leven met depressies. Hij was een zeer gevoelige man, die eigenlijk niet was opgewassen tegen de valkuilen en tragedies die met leven gepaard gaan. Die verlorenheid gaf hij een stem door middel van zijn personages, en opmerkelijk is hoe hij zijn vrouwen neerzette. Die zijn vaak de uiterste houdbaarheidsdatum gepasseerd, en zuchten onder de wrede waarheid dat zij op een bepaalde leeftijd uit de roulatie worden gekieperd. Ze worden vileine monsters, zoals de Contessa/pooier in Mrs Stone of Alexandra Del Lago in Sweet Bird of Youth. Of ze zijn gekwelde, uitgerangeerde diva's als Blanche DuBois of Mrs Stone - die laatste twee schitterend vertolkt door Vivien Leigh, die een Oscar won voor haar krachtrol als het neurotische kindvrouwtje Blanche in A Streetcar Named Desire. Hunkerend naar liefde, maar met het besef dat die niet meer voor hen is weggelegd.

Fantasieën

Een ander kenmerk van Williams is dat hij via zijn werk erop los fantaseerde hoe zijn leven zou zijn als hij geen succes had gehad als schrijver. En succes had hij. Gore Vidal, de éminence grise van schrijvend Amerika, noemde hem altijd liefdevol The Glorious Bird. Minder liefdevol zijn Williams' mannelijke personages als Chance Wayne (Sweet Bird of Youth), Brick Pollitt (A Cat on A Hot Tin Roof) en Stanley Kowalski (A Streetcar Named Desire), rollen waar Paul Newman en Marlon Brando furore meemaakten.

Brando introduceerde als Kowalski zelfs de later zo bekend geworden method acting. Het zijn jonge mannen die zich vastklampen aan dromen over een heroïscher leven én aan de liefde, terwijl die in Williams' werk geenszins als een betrouwbaar handvat werd gepresenteerd (Williams verloor zijn eigen levenspartner na 15 jaar). De mannen trappen tegen conventionele mores en hebben vrijwel voortdurend een glas sterke drank in hun hand - wederom zoals Williams zelf.

Kwetsbaar

Twee van de meest kwetsbare zwakheden van de mens, de behoefte aan contact en de behoefte om ergens in te geloven - waarin dan ook - vormen het thema van The Night of the Iguana. John Huston deed hiervoor de regie, en het is de minst toneelmatige van deze vijf Tennessees. Zijn de settings in de andere vier vooral binnenskamers als betrof het een bühne, in Iguana plaatst Huston een ex-priester (Richard Burton) met een gezelschapje oude dames op een rondreis door Mexico. Met één verleidelijk minderjarig meisje ( Sue 'Lolita' Lyon) dat stuitert van de ontluikende seksualiteit.

Sexy is deze film zeker, maar niet zo sexy als de schroeiende chemistry tussen Brando en Kim Hunter (Streetcar) of tussen Newman en Elizabeth Taylor in A Cat on a Hot Tin Roof. Wat dat laatste duo aangaat: er is nog nooit zo'n fysiek perfect stel op het witte doek geweest noch zijn zij daarna ooit geëvenaard. Taylor met haar uit zwart fluweel gesneden wenkbrauwen, en Newman als de vleesgeworden Michelango's David. Ze stomen als het broeierige klimaat in New Orleans, en bekken Williams' ijzersterke teksten weg alsof ze het ter plekke verzinnen.