Mistroostig Brits drama dat zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving, met veel boze mensen, criminaliteit, racisme en ongehuwde tienermoeders.

Hoofdpersoon is de piepjonge Leigh-Anne, die met haar baby in een achterbuurt woont in post-industrieel Wales. Leigh-Anne heeft zelf geen middelen van bestaan, dus is mét kind totaal afhankelijk van de staat. Dat leidt tot dagelijkse krijspartijen bij de Sociale Dienst om meer geld, want kinderen zijn duur maar meisjes als Leigh-Anne kunnen dat niet van tevoren bedenken. Die doen maar wat, en schreeuwen vervolgens moord en brand dat ze de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen.

Veel geschreeuw

En schreeuwen kan ze, deze Leigh-Anne. Ze schreeuwt tegen haar schoonmoeder die de zorg voor de baby op zich wil nemen. Ze schreeuwt tegen de hulpverleners die een oogje in het zeil willen houden. Ze schreeuwt tegen het groepje lowlifes met wie ze rondhangt en hun gestolen spullen bij haar opslaan. Ze schreeuwt tegen alles en iedereen, én tegen de Turkse overbuurman die een baan heeft. Een unicum in een gebied waar de werkeloosheid troef is sinds de belangrijkste industrieën uit die streek werden opgedoekt.

Pimp

Er valt weinig sympathie voor deze Leigh-Anne op te vatten. Ze liegt, stampvoet, brult, bedriegt, steelt van iedereen, pimpt een 13-jarig meisje om haar elektriciteitsrekening te betalen, en ventileert haar woede via compleet verkeerde kanalen. De enige redding voor een baby in zo'n omgeving is als de kinderbescherming ingrijpt, maar meisjes als Leigh-Anne laten zich niet het enige ontnemen dat hen een sprankje geluk en hoop in hun leven geeft. De spanning over al deze mislukte levens stijgt tot het kookpunt, en barst uiteindelijk los in een orgie van geweld - en raad 's wie het slachtoffer is.

Survival

Het is prijzenswaardig van regisseur Amma Asante om, in de traditie van Ken Loach, geen doekjes te winden om de status-quo van de onderkant van de samenleving. Maar Asante, zelf een zwarte vrouw uit een zuid-Londense buurt, geeft ook een duidelijke waarschuwing af. Zij vertelt het verhaal van de onderklasse in een arme regio die geteisterd wordt door werkeloosheid, en waar wanhoop over de uitzichtloosheid kan leiden tot racisme. Want deze mensen zíjn ook vergeten door de overheid, en zij wórden ook aan hun lot overgelaten. Dan is het voor salonsocialistische ambtenaren makkelijk om politiek-orrecte uitspraken te doen over verdraagzaamheid, maar ze vergeten hoe rauw de dagelijkse realiteit is voor mensen zonder toekomstperspectief. In studeerkamertjes leer je immers niet hoe die pure survivaltechnieken gaan ontwikkelen (al wordt het de hoogste tijd om zich daarmee bezig te gaan houden).

Idealistische ijver

A Way of Life doet denken aan het interview van Paul Rosenmöller en Job Cohen vorig jaar. Daarin gaf de Amsterdamse burgervader schoorvoetend toe hoe zij in hun idealistische ijver voor de nieuwe medelanders, de autochtonen veel te veel hebben genegeerd. Asante's film gaat nu precies over dat heikele punt, en haar poging om de situatie van die blanke onderklasse weer te geven is erg moedig. Het is vooral kras dat het juist een immigrante is die een film over heeft willen maken over een van de oorzaken van racisme: blijkbaar heeft zij haar ogen goed de kost gegeven.


Bestel deze dvd direct:


Way Of Life
Michael Conway