Spannende en gevoelige verfilming van een roman van John Le Carré, waarin diplomaat Ralph Fiennes zich na de dood van zijn vrouw van een onverwacht felle kant laat zien.

Ralph Fiennes behoort niet tot mijn favoriete acteurs. Hij is zo ontstellend Brits, dat ik 'm maar in een zeer beperkt register authentiek kan vinden. Het goede nieuws: zijn rol in The Constant Gardener (uiterst ingetogen, maar met onverwachte emotionele reserves) valt keurig middenin dat register.

In toom

De man is volledig op zijn plaats in de rol van diplomaat Justin Quayle, die op een Afrikaanse ambassade onduidelijke taken verricht. Hij lijkt het nog het drukst te hebben met het in toom houden van zijn sociaal bewogen echtgenote Tessa (Rachel Weisz), die zich met haar activisme ten faveure van onderdrukte bevolkingsgroepen weinig populair maakt bij Justins bazen. En dan wordt Tessa's lijk op een kwade dag zomaar gevonden aan de randen van een groot meer. Ze is vermoord. Door wie? Vraag dat niet aan de politie of aan de Britse diplomatieke dienst. Die zijn veel te bang dat er iemand achter de moord zit die ze eigenlijk liever te vriend willen houden.

Uitvogelen

En dus moet die brave, dorre, droge, lullige Justin het maar uitvogelen. Omdat hij dat typisch Britse gevoel voor rechtlijnige rechtvaardigheid bezit, en omdat hij -zoals uit goed gedoseerde flashbacks blijkt- zielsveel hield van zijn vrouw, en van haar ontembare bevlogenheid die zo haaks stond op zijn emotionele neutraliteit. Hij begint vragen te stellen en bemerkt dat niemand ze wil beantwoorden. Slechts gewapend met zijn eigen intelligentie en zijn groeiende moed gaat hij op onderzoek uit, en hij stuit daarbij (uiteraard!) op een complot. En als bij toeval herontdekt de verse weduwnaar allerlei beminde eigenschappen van zijn dode vrouw.

Reconstructie

De dubbele verhaallijn van de film bestaat uit een speurtocht naar de achtergronden van het misdrijf en de reconstructie van een liefde. Dat die twee zo mooi samengaan is de verdienste van John Le Carré (die de roman schreef, en die als weinig anderen in staat is om persoonlijk drama een plaats te geven in vernuftige en spannende plots) en van de Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles, die net als in zijn baanbrekende City of God een naadloze vertelling weet te smeden uit schijnbaar onverenigbare verhaalelementen. Dat hij een visueel kunstenaar is die de Afrikaanse landschappen een verrassend nieuw karakter geeft, is dan nog eens mooi meegenomen.

Extra's

Voor een politiek gedreven film liggen enkele geëngageerde extra's voor de hand: zo is er de featurette Haruma: play in Kibera van ca 10 minuten, Embracing Africa: Filming in Kenia van ongeveer 9 minuten, auteur John le Carré beschrijft het proces van boek tot film, en er is de standaard Behind The Scenes.