Moderne kopstukken als Quentin Tarantino, John Woo en Robert Rodriguez dragen 'm op handen. Maar de films van Sam Peckinpah zijn niet bepaald wekelijks op de televisie te zien. Handige uitkomst: de Sam Peckinpah Collectie bevat vier van zijn beste films.

Sam was a man's man. Geen softie, poëzielezer of huisman. Zijn films stonden bol van de testosteron. Zijn lievelingsgenre was de western; het eerbetoon aan een periode waarin een man aan een schietijzer genoeg had om te laten zien waartoe hij in staat was. Mannen zijn binnen dat genre constant bezig hun man-zijn te bewijzen, maar Sam zelf was helder genoeg om te erkennen dat extreem macho-gedrag ook zijn schaduwzijde heeft, en dat de tot erecode verheven Mannelijkheid velen in het verderf jaagt. Want uiteindelijk loopt het natuurlijk altijd op schieten uit. De verliezers zijn dood en de winnaars leven door totdat ze iemand ontmoeten die net even sneller trekt en beter mikt.

Dualiteit

Peckinpah's kracht was dat hij de dualiteit van het schietritueel erkende, bewonderde, beminde. Natuurlijk is het tragisch als twee mannen of twee groepen mannen of twee legers geen andere uitweg meer zien dan naar de wapens grijpen. Maar wat kan zo'n shootout ook ontzettend opwindend en cinematografisch zijn. Peckinpah was de eerste regisseur voor wiens geweldscènes kwalificaties als "episch" en "gechoreografeerd" werden gebruikt.

Afgerukte ledematen en rondspattend bloed zijn gruwelijk, maar een goed gefilmde schietpartij kan ook heel bevredigend en kathartisch zijn. Er zijn slechtere afwikkelingen denkbaar voor de ge-update Griekse tragedie die de western gedurende een groot gedeelte van de 20e eeuw was. Kogels scheidden zwart van wit, kaf van koren, good guys van baddies.

Shootout

Van de vier films in de SP Collectie is The Wild Bunch de beste en de meest klassieke, en deze film heeft ook de beroemdste shootout uit het Peckinpah-oeuvre. De film ademt de sfeer van een veranderende tijd. De cowboys op leeftijd voelen dat het einde van hun tijdperk nadert. Ze zien onder ogen dat hun ondergang onvermijdelijk is. Dood gaan ze toch, en dus is hun trots het enige dat ze nog verspelen kunnen. Vasthoudend aan hun eigen regels beginnen ze aan de hopeloze "Battle of the Bloody Porch" tegen een enorme troep superieur bewapende vijanden en in de wetenschap dat ze hun (zelfgekozen) dood zullen vinden. En dan blijkt dat ook harteloze outlaws nog wat bij je kunnen losmaken.

Dylan

Verder in de Peckinpah-collectie: Ride the High Country (bijna dromerig, naar P-maatstaven), het verrassend romantische The Ballad of Cable Hogue, en 's mans laatste western Pat Garrett and Billy the Kid, die voorzien is van een soundtrack van Bob Dylan. Bij The Wild Bunch en Pat Garrett zit een tweede disc met hoogwaardige extra's.