Bakvisidool Orlando Bloom krijgt het zwaar voor zijn kiezen in Elizabethtown, een film die maar deels een romantische komedie is.

When it rains, it pours. Eerst wordt Drew Baylor ontslagen omdat hij zijn bedrijf met een totaal mislukt schoenontwerp een schadepostje van 972 miljoen dollar heeft bezorgd. Nog dizelfde dag maakt zijn vriendin het uit. Als Drew die avond op zijn gemakje zelfmoord zit te plegen gaat de telefoon. Goed nieuws, denkt u? Nee, niet echt: Drew's vader is overleden. Zomaar doodgevallen tijdens een vakantie in zijn geboortedorp. Okee, dan moet die zelfmoord maar even worden uitgesteld. Drew vliegt onmiddellijk naar zijn moeder en zus, en dan op hun verzoek naar Elizabethtown (in Kentucky) waar zijn vader is opgebaard en ook zal worden begraven.

Lichtpuntje

Op die laatste vlucht ergert hij zich nogal aan een bemoeizieke stewardess. Maar het is juist deze Claire (Kirsten Dunst) die al snel het enige lichtpuntje in het droeve bestaan van Drew zal vormen. Zij is het die hem op het pad zet dat hij zo hard nodig heeft: het pad der onthaasting. Als Drew het jachtige tempo van zijn carrière als loonslaaf nou eens achter zich weet te laten, dan is er geen enkele reden om aan te nemen dat zo'n goed uitziende en intelligente laat-twintiger (hee, we hebben het hier wel over Orlando Bloom) niet alsnog wat moois van de rest van zijn leven kan maken. Elizabethtown is dus maar voor de helft een romantische komedie. De andere helft behoort tot het aloude genre dat met de term "rite of passage" wordt aangeduid, en waarin het proces van volwassenwording van een jonge man of vrouw centraal staat.

Tapdansen

Een zwak punt in Elizabethtown is, dat regisseur/scenarist Cameron Crowe (Almost Famous, Jerry Maguire) zelf niet helemaal door schijnt te hebben wat het hart van zijn film nou precies is of zou moeten zijn. Het beste bewijs daarvoor komt vlak voor het einde, als er een herdenkingsplechtigheid voor de overledene wordt gehouden. Wie houdt daar een uitgebreide eulogie? Niet Drew, maar zijn moeder. Het goede mens gaat er zelfs bij tapdansen. Misschien was zo'n lange monoloog de enige manier om Susan Sarandon de film binnen te lokken, maar het leidt wel af.

Irrelevant

Verre van ideaal is ook Crowe's gewoonte om zijn films van begin tot eind vol te proppen met popmuziek. Het is om gek van te worden, steeds maar weer diezelfde akoestische gitaar-intro's van sensitieve singer/songwriters. En het is thematisch irrelevant, want Drew lijkt op geen enkele manier geïnteresseerd in muziek. Zo worden opnieuw dingen in de film belangrijk gemaakt die er eigenlijk niet toe zouden moeten doen. Gelukkig is de romance, vooral overigens dankzij Dunst, wel ontroerend en lief. Toch blijft de indruk hangen dat Crowe, die hier nota bene uit zijn eigen verleden put, wel eens beter op dreef is geweest.