Natuurlijk was de BBC-miniserie van Pride and Prejudice, waarin Colin Firth met name op veel dames zo'n onvergetelijke indruk maakte, tamelijk definitief. Maar in de bios wilden we ook wel weer eens. De oerversie (met Laurence Olivier en Greer Garson) is immers al 65 jaar oud. En in de Jane Austen-hausse van de jaren negentig werden vrijwel al haar klassiekers (Sense and Sensibility, Emma, Mansfield Park) verfilmd, maar nou net niet P & P.

Kort en goed: Joe Wright, de speelfilmdebutant die de herverfilming voor zijn rekening nam, heeft zijn werk voortreffelijk gedaan. Zijn versie doet niet onder voor de eerdere twee. Met instandhouding van alle cruciale elementen uit Austen's boek heeft hij zijn film voorzien van een levendigheid en een rauwheid die de gebeurtenissen stevig verankeren in de vroege negentiende eeuw, waar ze ook thuishoren. Met kleine details geeft Wright helder de verschillen aan tussen de verschillende klassen die in het verhaal voorkomen. In de upper class mansions zijn de kleren stijlvol en kreukvrij; de tafels staan vol met delicatessen. De minder bedeelden lopen niet in lompen, maar alles is wel een tikje rafelig; en Schraalhans is nog net geen keukenmeester, maar overdadig is ook weer anders.

Rijkeluiswoning

Daarmee raakt Wright de kern van de zaak, want het was juist die klassenscheiding die jonge vrouwen dwong om zo snel mogelijk aan de man te geraken. Groot is dan ook de opschudding als Mrs Bennet -moeder van maar liefst vijf meiden- ontdekt dat de rijkeluiswoning om de hoek weer bewoond is. Door een huwbare man! Met vrienden! Ook de komst van een regiment soldaten doet de harten sneller kloppen. En het gaat al helemaal van joechei als er een bal wordt georganiseerd. Want een bal betekent dansen, dansen betekent aandacht van mannen, en dat leidt hopelijk tot een aanzoek. Het maakt amper uit van wie: als getrouwde vrouw ben je onder de pannen ongeacht de klungel die je je echtgenoot noemt.

Nors

Eén van de Bennet-dochters is echter uit ander hout gesneden. Deze Elizabeth of Lizzie heeft besloten te wachten tot er een man komt van wie ze echt kan houden. De man in kwestie -Darcy dus- is aanvankelijk erg nors, maar we krijgen al snel door dat hij en niemand anders Lizzie's ware is. Ze hebben dezelfde smaak en dezelfde waarden. Maar voordat ze dat zelf ook inzien moet er nog heel wat gebeuren: aan de hand van de amoureuze lotgevallen van Lizzie's zusters wordt gedemonstreerd hoe pijnlijk dat dilemma tussen financiële zekerheid en liefde kan uitpakken.

Helder

Er is veel geschrapt uit Austen's boek. De BBC-miniserie duurde in totaal 5 uur, Wright klaart het in iets meer dan twee. Maar de verhaallijn is helder en compleet. Wat weggelaten is, zijn zijplots die we wel kunnen missen. De cast is sterk; Donald Sutherland is de nonchalante huisvader, die uiteindelijk moet erkennen dat hij de wijsheid ontbeert om al die jonge vrouwen in bescherming te nemen tegen de zware eisen die de samenleving aan ze stelt. Brenda Blethyn Truus de Miert er vrolijk op los als moeder Bennet. De nog vrij onbekende Matthew MacFadyen is een lekker ondoorgrondelijke Darcy, en Keira Knightley is een vlotte en intelligente Lizzie. Al is de Oscar-nominatie die ze ontving wat al te veel eer, want wat meer diepgang in haar spel had geen kwaad gekund.